LA CUCARACHA, EL CANGURO... Y LOS PAYASOS QUE COMPLETAN EL CIRCO.
Pues sí, no pretendía comentar nada al respecto, pero voy a hacerlo.
Supongo que con el título, ya la mayoría de gente sabrá de que hablo. Para quellos que no, me refiero a las famosas celebraciones de los goles que últimamente marca el Real Madrid.
Todo comenzó el día que el Madrid jugó con el Alavés. Al marcar Ronaldo hizo la celebración de "la cucaracha" tirandose al suelo y meneando frenéticamente las piernas y los brazos hacia arriba. No lo ví como nada malo, pues aunque Ronaldo me parezca un fanfarrón todo el mundo tiene derecho a celebrar los goles como le parezca (siempre que no sea ofensivo). Por eso la reacción del siempre trsite personajillo Dmitry Piterman, un rico sin educación y con mucho tiempo libre que cree que puede comprar un club y hacer ejercicios de estiramientos con traje y gafas de sol y llevar así un club de fútbol, me pareció otra salida de las suyas, de esas típicas de las que habla cuando debe callar (que por otra parte, suele ser casi siempre). No lo veía para ponerse así, una celebración por un gol es eso simplemente, por un gol. Me parecía ilógico decir que eran profesionales y no "payasos de circo".
Pero he cambiado mi manera de pensar. Y todo por el partido de ayer del Madrid contra el Mallorca. Esta vez al marcar Ronaldo hizo el canguro, seguido por los brasileños que jugaban en ese momento: Roberto Carlos y Baptista (a buen seguro que de haber jugado Robinho también habría participado). Posteriormente en otro gol hicieron el salto del potro. Y ahí sí que comprendí que aunque no en las formas (y no hay cosa que más me reviente que escribir la frase que irá a continuación) comprendí que Piterman estaba en lo cierto. Se puede entender en un gol, pero no siempre. No deberían hacerlo, y no ya por falta de respeto hacia el rival (pues tambien he comprendido que es una burla pura y dura hacer estas cosas estrafalarias delante del rival) sino por pura profesionalidad: están ganando una millonada por hacer su trabajo, que no es otro que jugar y marcar goles; por tanto, no deben hacer este tipo de cosas, porque ya tienen su premio.
Por supuesto que esto es solo una opinión personal. Que cada cuál haga lo que le plazca porque así es como debe ser. No obstante pienso que se podría mostrar un poco de respeto de aquellos que dicen ser jugadores del mejor club del mundo y aparentan ser una panda de payasos, más centrados en sus fiestas, en sus contratos publicitarios y en sus patochadas al marcar goles que en su propio trabajo: Jugar y representar a un club como el Real Madrid. Y no pienso pecar de hipócrita: a mi tampoco me hace nada de gracia cuando Ronaldinho o Eto'o se van a bailar una samba al corner, me parece un poco irrespetuoso para con el contrario. Sí me gusta, y es más me encanta, ver cuando se reunen con Xavi, Puyol, Deco, Giuly... y lo celebran en equipo. Afortunadamente en mi caso, eso suele ser bastante a menudo.
Nada más. Escuchad Anakin's Betrayal del maestro John Williams y la Orquesta Sinfónica de Londres perteneciente a la banda sonora del Episodio III de la Guerra de las Galaxias.
Payasos, que sois unos payasos.
lunes, octubre 03, 2005
viernes, septiembre 30, 2005
TURURU, TURURU... ESTATUT!
Pues sí, creo que es el tema de moda aquí en España estos últimos días. Maese Seol ya ha dado su punto de vista y yo no quiero ser menos.
Hoy se ha aprobado el nuevo Estatut de Catalunya que debe ahora pasar por el Congreso que preside el Señor Marín para ver si es aprobado. Lo que se supone es un paso hacia un nuevo Estatut para los catalanes, el imbécil de Carod lo ha catalogado como el primer paso hacia una nueva nación, hacia un nuevo pais. Y esto es lo que me ha hecho reflexionar y plantearme un tema extremadamente complejo y controvertido: los nacionalismos y, más concretamente, los secesionistas.
En primer lugar, aun y quizás ganándome la impopularidad, yo no veo la secesión como algo malo. Es una evolución, y evoluciones de territorios, naciones y países las ha habido por centenares y a doquier alrededor de todo el globo y durante toda la historia. Ese es el motivo por el cual no veo mal el pedir independencias. Ahora bién, sí hay algo con lo que no estoy de acuerdo. En nuestro caso, los nacionalismos más destacados son el catalán y el vasco, como de todos es bien sabido. Pues bien, resulta que ellos quieren la independencia. Pero mira tú, si no se la queremos conceder, en el caso de los Catalanes somos el enemigo español, ese foráneo que quiere destruir su estabilidad e identidad como nación (cuando lo único que se ha hecho es decir que queremos seguir con todo como está ahora, y el que escribe estas líneas, uno más), y en el caso Vasco somos excatmanete iguales, con la diferencia de que aquí hay venganza y como no damos la independencia se resarcen cobrándose vidas inocentes que no sirven de nada, porque ademas de que no se les da la independencia destrozan familias inutilmente (y por Dios bendito que nadie piense que estoy catalogando a todos los vascos como etarras y a todos los catalanes como independentistas, sólo a determinados descerebrados, tanto en la calle como encerrados en un parlamento).
Creo que tanto vascos como catalanes se equivocan. Comprendo que quieran evolucionar (o cualquier término más acertado) y que quieran convertirse en estados propios e independientes. Pero la grandeza de unos ciudadanos, de unos gobiernos e incluso de unas tierras no se demuestra mediante la independencia, y mucho menos haciendo ver a personas normales como enemigos. Yo no soy un enemigo por querer que las cosas sigan igual, simplemente hago válida una afirmación bastante lógica: si algo funciona, no lo cambies. Y así debería ser. Yo por mi parte no quiero que cambien las cosas tal y como estan ahora. Eso sí, si empezamos a odiarnos, mirarnos con recelo, a reprocharnos e incluso a matarnos entre nosotros mismos, no ya españoles, vascos o catalanes, sino humanos, entonces tomen ustedes su independencia y convivamos en paz. Eso sí, no se equivoquen, y esto que voy a decir va dirigido a Señores como Pasqual Maragall, Juan José Ibarretxe, Artur Más, Carod - Rovira y un largo etcétera: si consiguen su objetivo se incrementará el odio y germinará la semilla del rencor y el reproche en todos nosotros, poniendo la situación aun peor de lo que ya está. Por último, y esto es opinión mía exclusivamente, serían naciones condenadas a la extincion en muy corto plazo teniendo que volver al modelo original. Y entonces quizás nosotros ya no querríamos... Solo píensenlo señores políticos.
Nada más. Escuchad Kiss me, de Sixpence None the Richer. A ver si así, entre besos, nos olvidamos de lo malo de las naciones y, en consecuencia, de los hombres y nos centramos en lo bueno que aun somos capaces de hacer.
Ahí queda eso.
Pues sí, creo que es el tema de moda aquí en España estos últimos días. Maese Seol ya ha dado su punto de vista y yo no quiero ser menos.
Hoy se ha aprobado el nuevo Estatut de Catalunya que debe ahora pasar por el Congreso que preside el Señor Marín para ver si es aprobado. Lo que se supone es un paso hacia un nuevo Estatut para los catalanes, el imbécil de Carod lo ha catalogado como el primer paso hacia una nueva nación, hacia un nuevo pais. Y esto es lo que me ha hecho reflexionar y plantearme un tema extremadamente complejo y controvertido: los nacionalismos y, más concretamente, los secesionistas.
En primer lugar, aun y quizás ganándome la impopularidad, yo no veo la secesión como algo malo. Es una evolución, y evoluciones de territorios, naciones y países las ha habido por centenares y a doquier alrededor de todo el globo y durante toda la historia. Ese es el motivo por el cual no veo mal el pedir independencias. Ahora bién, sí hay algo con lo que no estoy de acuerdo. En nuestro caso, los nacionalismos más destacados son el catalán y el vasco, como de todos es bien sabido. Pues bien, resulta que ellos quieren la independencia. Pero mira tú, si no se la queremos conceder, en el caso de los Catalanes somos el enemigo español, ese foráneo que quiere destruir su estabilidad e identidad como nación (cuando lo único que se ha hecho es decir que queremos seguir con todo como está ahora, y el que escribe estas líneas, uno más), y en el caso Vasco somos excatmanete iguales, con la diferencia de que aquí hay venganza y como no damos la independencia se resarcen cobrándose vidas inocentes que no sirven de nada, porque ademas de que no se les da la independencia destrozan familias inutilmente (y por Dios bendito que nadie piense que estoy catalogando a todos los vascos como etarras y a todos los catalanes como independentistas, sólo a determinados descerebrados, tanto en la calle como encerrados en un parlamento).
Creo que tanto vascos como catalanes se equivocan. Comprendo que quieran evolucionar (o cualquier término más acertado) y que quieran convertirse en estados propios e independientes. Pero la grandeza de unos ciudadanos, de unos gobiernos e incluso de unas tierras no se demuestra mediante la independencia, y mucho menos haciendo ver a personas normales como enemigos. Yo no soy un enemigo por querer que las cosas sigan igual, simplemente hago válida una afirmación bastante lógica: si algo funciona, no lo cambies. Y así debería ser. Yo por mi parte no quiero que cambien las cosas tal y como estan ahora. Eso sí, si empezamos a odiarnos, mirarnos con recelo, a reprocharnos e incluso a matarnos entre nosotros mismos, no ya españoles, vascos o catalanes, sino humanos, entonces tomen ustedes su independencia y convivamos en paz. Eso sí, no se equivoquen, y esto que voy a decir va dirigido a Señores como Pasqual Maragall, Juan José Ibarretxe, Artur Más, Carod - Rovira y un largo etcétera: si consiguen su objetivo se incrementará el odio y germinará la semilla del rencor y el reproche en todos nosotros, poniendo la situación aun peor de lo que ya está. Por último, y esto es opinión mía exclusivamente, serían naciones condenadas a la extincion en muy corto plazo teniendo que volver al modelo original. Y entonces quizás nosotros ya no querríamos... Solo píensenlo señores políticos.
Nada más. Escuchad Kiss me, de Sixpence None the Richer. A ver si así, entre besos, nos olvidamos de lo malo de las naciones y, en consecuencia, de los hombres y nos centramos en lo bueno que aun somos capaces de hacer.
Ahí queda eso.
jueves, septiembre 29, 2005
DECISIONES
Pues sí amigos, de decisiones se compone la vida, y esta es una de ellas.
He decidido volver. No he podido cumplir lo que en mi anterior post dije. Y no he podido porque me he dado cuenta que enecesito esto. Necesito el escribir mi vida, el denunciar cosas, el decir lo que pasa por mi jodida cabeza como el puto aire que respiro a diario para mantenerme vivo.
Así que he vuelto. Voy a intentar que esto vuelva a funcionar, volver a creer en que puedo hacer algo útil y que de paso pueda gustar a la gente. Ya veremos en que queda.
Escuchad Shut Your Mouth de Garbage, que a más de uno y de una les vendría bien aplicarse el cuento.
Pues sí amigos, de decisiones se compone la vida, y esta es una de ellas.
He decidido volver. No he podido cumplir lo que en mi anterior post dije. Y no he podido porque me he dado cuenta que enecesito esto. Necesito el escribir mi vida, el denunciar cosas, el decir lo que pasa por mi jodida cabeza como el puto aire que respiro a diario para mantenerme vivo.
Así que he vuelto. Voy a intentar que esto vuelva a funcionar, volver a creer en que puedo hacer algo útil y que de paso pueda gustar a la gente. Ya veremos en que queda.
Escuchad Shut Your Mouth de Garbage, que a más de uno y de una les vendría bien aplicarse el cuento.
lunes, agosto 22, 2005
Y SUCEDIÓ QUE, COMO EN TODO, CADA HISTORIA TIENE SU FINAL, Y ESTA HISTORIA LLEGA HOY A SU FIN.
Cuando este proyecto comenzó, lo acepté con todas las ganas del mundo. Mi primera web, en eso se iba a convertir. Aquellos que recordéis sus comienzos, sabréis que bajo el título original de Diario de un Demente emepecé mi andadurá, queriendo plasmar lo que era la vida de un estudiante de 2º de Bachillerato, su vida, aficiones e inquietudes. Despues ya en la universidad, quise expandirme más alla de todo ello, y remodelé el sitio y le cambié el nombre por el actual. Las Crónicas de Angelos_Charisteas han servido a algunos de mis amigos para saber de mí y comprobar cuán loco estoy.
Hoy, casi tres años despues, esta aventura llega a su fin. Aquello que comencé con ilusión ha ido decayendo poco a poco y estoy pasando por una etapa de mi vida nada agradable. Creo que ha llegado el momento de dejarlo. Y no lo hay mejor que este. Nunca quise convertir este blog en una de esas paginas en la que uno suelta sus miserias y sus penas. Sin embargo, asi estaba empezando a ser e iba a seguir si no cambiaban las cosas. Y las cosas no cambian. Además no sé hasta qué punto es correcto ventilar aqui mi vida y mis emociones, abarcan a más personas y no quiero nada malo para ellas sino lo contrario. Y como aprecio a algunas realmente por ello he acabado pensando una vez más que tomo la decisión correcta.
En mi último post quiero intentar no dejarme a nadie, asi que si lo hago, dejadme el comentario en la parte de abajo del mensaje y recordadmelo. Bueno, así pues, comenzamos...
En primer lugar, quiero agardecer a Pepe todo lo que ha hecho por esta página. Sin él, estos tres años no habrían sido posibles, pues su colaboración en la remodelación de la pagina y mi permanencia durante unos años a Días Contados me ayudaron a seguir escribiendo y a crecer en todos los sentidos.
Tambien quiero mandarles un saludo a mis colegas de siempre, Ramón, Oscar, Jose y Miguel (sí, sé que lees esto loco, sigue con el culto al macaco, es realmente bueno).
Tambien, aunque no solían ser muy asiduos, quiero mandar un saludo a mi mejor amigo Victor y a Saoro, pues vivir con ellos el dia a dia me aleccioaba para seguir escribiendo.
A todos mis compañeros y amigos de valencia, me consta que alguno pasaba por aquí de vez en cuando, pero no quiero olvidarme de Mara, Amparo, Laura, Mari, Cris, Veronica, David, Zaida, Victor, Marta, Montse... Así como de mi querido clan de los Psyko - locos (chicos ya sabeis que lo bueno se hace esperar). Mil gracias a Edgar, José, Josep, Vero, Vane, Rafa, Guillermo, Ana y Nacho.
A mis otros miles de amigos que tb sé que me siguen de vez en cuando, gracias a Dany, Paula, Bea y David por haber sido fieles, aunque solo fuese en una ocasión.
Quiero dedicarle un apartado especial a Nuria, mi hermana. No sé si llegarás a leer esto, pero que sepas que aun y en los peores momentos, tu luz me ayuda a seguir adelante y no puedo tener mejor guía. Sabes que tienes un hermano en Gandia para lo que necesites.
A toda mi gente del foro de la cámara de los secretos que sé que algunos se pasaban de vez en cuando, asi como a mis compañeros de Cruz Roja Juventud.
Por último me despido de algunas personas que creo se lo merecen. Lorena, lo nuestro no funcionó pero sepas que me alegra haberte conocido. Cristina, siento decepcionarte de esta manera, pero llególa hora de afrontar aquello que tengo que afrontar, y creo que esta es la mejor manera. Rous: que sepas que me haces mucho bien y seguiras sabiendo de mi a diario. Por último Vicky, te digo que lo siento porque sé que te gustaba la página, pero confío en que lo entiendas.
A todos aquellos que os habéis preocupado por mí y sido mis amigos, gracias por haber hecho de mi vida algo más llevadero y un mundo mejor, gracias a todos.
Y nada más. Así, mis queridos hermanitos y hermanitas, aquello que comenzara hace tres años acaba hoy. Este es el final de Las Crónicas de Angelos_Charisteas. Mil gracias a todos y solo acabar de apuntar que esta vez no han habido negritas, porque no queria resaltar a nadie mas de lo habitual, todos sois y habeis sido y seréis importantes para mí.
Sé que hacer una recomendación musical es dificil en el ultimo post porque debo dejarlo a la altura. Pero creo que no hay ninguna mejor que escucheis y os creais el himno del Liverpool CF, el famoso You'll Never Walk Alone o "Nunca Caminarás Sólo", Define muy bien cómo deberíamos ser.
Hasta siempre, hermanitos... Gracias.
Por todo.
A todos,
Cuando este proyecto comenzó, lo acepté con todas las ganas del mundo. Mi primera web, en eso se iba a convertir. Aquellos que recordéis sus comienzos, sabréis que bajo el título original de Diario de un Demente emepecé mi andadurá, queriendo plasmar lo que era la vida de un estudiante de 2º de Bachillerato, su vida, aficiones e inquietudes. Despues ya en la universidad, quise expandirme más alla de todo ello, y remodelé el sitio y le cambié el nombre por el actual. Las Crónicas de Angelos_Charisteas han servido a algunos de mis amigos para saber de mí y comprobar cuán loco estoy.
Hoy, casi tres años despues, esta aventura llega a su fin. Aquello que comencé con ilusión ha ido decayendo poco a poco y estoy pasando por una etapa de mi vida nada agradable. Creo que ha llegado el momento de dejarlo. Y no lo hay mejor que este. Nunca quise convertir este blog en una de esas paginas en la que uno suelta sus miserias y sus penas. Sin embargo, asi estaba empezando a ser e iba a seguir si no cambiaban las cosas. Y las cosas no cambian. Además no sé hasta qué punto es correcto ventilar aqui mi vida y mis emociones, abarcan a más personas y no quiero nada malo para ellas sino lo contrario. Y como aprecio a algunas realmente por ello he acabado pensando una vez más que tomo la decisión correcta.
En mi último post quiero intentar no dejarme a nadie, asi que si lo hago, dejadme el comentario en la parte de abajo del mensaje y recordadmelo. Bueno, así pues, comenzamos...
En primer lugar, quiero agardecer a Pepe todo lo que ha hecho por esta página. Sin él, estos tres años no habrían sido posibles, pues su colaboración en la remodelación de la pagina y mi permanencia durante unos años a Días Contados me ayudaron a seguir escribiendo y a crecer en todos los sentidos.
Tambien quiero mandarles un saludo a mis colegas de siempre, Ramón, Oscar, Jose y Miguel (sí, sé que lees esto loco, sigue con el culto al macaco, es realmente bueno).
Tambien, aunque no solían ser muy asiduos, quiero mandar un saludo a mi mejor amigo Victor y a Saoro, pues vivir con ellos el dia a dia me aleccioaba para seguir escribiendo.
A todos mis compañeros y amigos de valencia, me consta que alguno pasaba por aquí de vez en cuando, pero no quiero olvidarme de Mara, Amparo, Laura, Mari, Cris, Veronica, David, Zaida, Victor, Marta, Montse... Así como de mi querido clan de los Psyko - locos (chicos ya sabeis que lo bueno se hace esperar). Mil gracias a Edgar, José, Josep, Vero, Vane, Rafa, Guillermo, Ana y Nacho.
A mis otros miles de amigos que tb sé que me siguen de vez en cuando, gracias a Dany, Paula, Bea y David por haber sido fieles, aunque solo fuese en una ocasión.
Quiero dedicarle un apartado especial a Nuria, mi hermana. No sé si llegarás a leer esto, pero que sepas que aun y en los peores momentos, tu luz me ayuda a seguir adelante y no puedo tener mejor guía. Sabes que tienes un hermano en Gandia para lo que necesites.
A toda mi gente del foro de la cámara de los secretos que sé que algunos se pasaban de vez en cuando, asi como a mis compañeros de Cruz Roja Juventud.
Por último me despido de algunas personas que creo se lo merecen. Lorena, lo nuestro no funcionó pero sepas que me alegra haberte conocido. Cristina, siento decepcionarte de esta manera, pero llególa hora de afrontar aquello que tengo que afrontar, y creo que esta es la mejor manera. Rous: que sepas que me haces mucho bien y seguiras sabiendo de mi a diario. Por último Vicky, te digo que lo siento porque sé que te gustaba la página, pero confío en que lo entiendas.
A todos aquellos que os habéis preocupado por mí y sido mis amigos, gracias por haber hecho de mi vida algo más llevadero y un mundo mejor, gracias a todos.
Y nada más. Así, mis queridos hermanitos y hermanitas, aquello que comenzara hace tres años acaba hoy. Este es el final de Las Crónicas de Angelos_Charisteas. Mil gracias a todos y solo acabar de apuntar que esta vez no han habido negritas, porque no queria resaltar a nadie mas de lo habitual, todos sois y habeis sido y seréis importantes para mí.
Sé que hacer una recomendación musical es dificil en el ultimo post porque debo dejarlo a la altura. Pero creo que no hay ninguna mejor que escucheis y os creais el himno del Liverpool CF, el famoso You'll Never Walk Alone o "Nunca Caminarás Sólo", Define muy bien cómo deberíamos ser.
Hasta siempre, hermanitos... Gracias.
Por todo.
A todos,
martes, agosto 16, 2005
MIERDA DE AÑO
Pues un buen resumen de lo que habla este post. Eso me parece este año, una mierda con mayusculas. Me gustaría poder sacar las partes positivas de este año, pero apenas las encuentro, tan solo haber conocido a mis amigos de Valencia (a todos) y que el Barça haya ganado la Liga. Salvo eso, creo que ha sido con diferencia el peor año de mi vida. El cancer de mi abuela materna y las trombosis de mi abuela paterna, el cambio de carrera, las relaciones con alguna parte de la familia, la parte sentimental, mi estado de salud (recien empeoradito para mejorar las cosas)... en fin, eso, que espero que esta jodida mierda de año 2005 que desgraciadamente he tenido que vivir se acabe de una puta vez y me deje disfrutar de nuevo y plenamente de lo que hasta 2005 era mi vida anterior.
Tiene gracia, mi madre me dice que últimamente escucho mucho hip - hop... Solo yo sé que escucho tantísimo hip hop cuando estoy cabreado, por eso no paro de escuchar ese estilo, porque me relaja aunque parezca mentira. Me gusta ver que hay gente que puede canalizar su ira transformandola no ya en versos mezclados con una base, ni siquiera en arte, sino en lo que es poesia urbana pura y dura, decir lo que piensan sin pelos en la lengua.
En fin ya me he puesto a divagar otra vez. A ver si con un poco de suerte viniese un cambio verdaderamente drástico que me ayudara a retomar la situación... Por mi parte esperare que la puta mierda de Osteo - Condritis que me aqueja se me pase lo antes posible para llegar al fin de semana bien y salir, que es lo unico que me ayuda a desconectar un poquillo, que esta vez, buena puta falta me hace.
Nada más, salvo pedir disculpas para aquellos y aquellas que asiduos a esta borrachera de excentricidades y devaneos estúpidos (por ser generoso y no tildarlos de enfermizos) esperaran recibir noticias mias para ver qué tal estaba (dudo que haya alguien, pero si lo hay a ellos y ellas me debo, y no pretendo con esto hacerme la victima, simplemente es protesta y si alguien cree que sí hago de victima que lo crea, no me importa una mierda, pero confio en que me comprendereis).
Escuchad Abuchea de SFDK, porque si pudiera eso haria yo, le pegaria un abucheo a este puyto ciclo que se cagaría la marrana.
Hasta más ver, hermanitos...
Pues un buen resumen de lo que habla este post. Eso me parece este año, una mierda con mayusculas. Me gustaría poder sacar las partes positivas de este año, pero apenas las encuentro, tan solo haber conocido a mis amigos de Valencia (a todos) y que el Barça haya ganado la Liga. Salvo eso, creo que ha sido con diferencia el peor año de mi vida. El cancer de mi abuela materna y las trombosis de mi abuela paterna, el cambio de carrera, las relaciones con alguna parte de la familia, la parte sentimental, mi estado de salud (recien empeoradito para mejorar las cosas)... en fin, eso, que espero que esta jodida mierda de año 2005 que desgraciadamente he tenido que vivir se acabe de una puta vez y me deje disfrutar de nuevo y plenamente de lo que hasta 2005 era mi vida anterior.
Tiene gracia, mi madre me dice que últimamente escucho mucho hip - hop... Solo yo sé que escucho tantísimo hip hop cuando estoy cabreado, por eso no paro de escuchar ese estilo, porque me relaja aunque parezca mentira. Me gusta ver que hay gente que puede canalizar su ira transformandola no ya en versos mezclados con una base, ni siquiera en arte, sino en lo que es poesia urbana pura y dura, decir lo que piensan sin pelos en la lengua.
En fin ya me he puesto a divagar otra vez. A ver si con un poco de suerte viniese un cambio verdaderamente drástico que me ayudara a retomar la situación... Por mi parte esperare que la puta mierda de Osteo - Condritis que me aqueja se me pase lo antes posible para llegar al fin de semana bien y salir, que es lo unico que me ayuda a desconectar un poquillo, que esta vez, buena puta falta me hace.
Nada más, salvo pedir disculpas para aquellos y aquellas que asiduos a esta borrachera de excentricidades y devaneos estúpidos (por ser generoso y no tildarlos de enfermizos) esperaran recibir noticias mias para ver qué tal estaba (dudo que haya alguien, pero si lo hay a ellos y ellas me debo, y no pretendo con esto hacerme la victima, simplemente es protesta y si alguien cree que sí hago de victima que lo crea, no me importa una mierda, pero confio en que me comprendereis).
Escuchad Abuchea de SFDK, porque si pudiera eso haria yo, le pegaria un abucheo a este puyto ciclo que se cagaría la marrana.
Hasta más ver, hermanitos...
jueves, julio 28, 2005
VIVO EN LA CARRETERA...
Pues hermanitos y hermanitas, lo que era una noticia de un futuro cercano se ha convertido en realidad, hoy he empezado la autoescuela.
Debo reconocer que me he llevado una sorpresa, porque en la autoescuela he descubierto que existe un principio que va contra mis credenciales políticos. Y esque me ha costado mucho asimilar la gran importancia y el dominio que tiene la derecha en esto de la circulación...
Además hace que te preguntes cuantas caravanas y remolques existen en este pais. Porque claro, siempre que hay una pregunta de esas a mala ostia, hay un remolque o una caravana de por medio. Joder, ¿¿¿por qué no se quedaran en su casa o tienen un accidente???
Y despues estan las profesoras, que son del tipo "No, esta la tienes mal, no es la b, es la c" ¡¡¡Coño!!! ¡¡¡No jodas!!! casi podre dormir tranquilo esta noche si me dices por qué es una y no otra...
En fin que mi primer día en la autoescuela ha estado bastante divertido (excepto cuando todos hacían 5 ó 6 fallos y yo 17 pero bueno, que manda cojones hacer 17 fallos en los cambios de sentido y adelantamientos que si no los manejas bien puedes hacer carnicerias, y hacer solo 5 fallos en las señales de peligro, toda una paradoja) y espero volver... Un dia de estos.
Nada más. Escuchad L'Arena, de Ennio Morricone, extraida de la Banda Sonora de Kill Bill: Vol. 2.
Hasta más ver, hermanitos...
Pues hermanitos y hermanitas, lo que era una noticia de un futuro cercano se ha convertido en realidad, hoy he empezado la autoescuela.
Debo reconocer que me he llevado una sorpresa, porque en la autoescuela he descubierto que existe un principio que va contra mis credenciales políticos. Y esque me ha costado mucho asimilar la gran importancia y el dominio que tiene la derecha en esto de la circulación...
Además hace que te preguntes cuantas caravanas y remolques existen en este pais. Porque claro, siempre que hay una pregunta de esas a mala ostia, hay un remolque o una caravana de por medio. Joder, ¿¿¿por qué no se quedaran en su casa o tienen un accidente???
Y despues estan las profesoras, que son del tipo "No, esta la tienes mal, no es la b, es la c" ¡¡¡Coño!!! ¡¡¡No jodas!!! casi podre dormir tranquilo esta noche si me dices por qué es una y no otra...
En fin que mi primer día en la autoescuela ha estado bastante divertido (excepto cuando todos hacían 5 ó 6 fallos y yo 17 pero bueno, que manda cojones hacer 17 fallos en los cambios de sentido y adelantamientos que si no los manejas bien puedes hacer carnicerias, y hacer solo 5 fallos en las señales de peligro, toda una paradoja) y espero volver... Un dia de estos.
Nada más. Escuchad L'Arena, de Ennio Morricone, extraida de la Banda Sonora de Kill Bill: Vol. 2.
Hasta más ver, hermanitos...
lunes, julio 25, 2005
Bueno amiguetes , he vuelto... hacía mucho que no pasaba ya. He tenido que estar escribiendo en formato word en Barcelona porquer no tenía linea de internet, así que entre lo que hace que no escribo, voy a colgar los dos últimos posts que escribí, para mantener esto actualizado mas que nada... Bueno, voy a ello. Compendio de posts que corresponden a los días 18 y 25 de julio. Disfrutadlos (si es posible)
18 - VII - 2005
DE MIS IDAS Y VENIDAS EN CATALUÑA (Y MAS CONCRETAMENTE EN MATARO)
Pues así es queridos amigos, mis vacaciones por Barcelona (más correctamente por Mataró) han llegado a su ocaso.
No han estado nada mal en conjunto. La única parte dura, la realmente dura del viaje ha sido la de tener que despedirme de mi abuela sabiendo que es la última vez que me despediré de ella, pero aun y así se sobrelleva lo mejor posible.
En conjunto podría decirse que mis vacaciones no han estado nada mal. Tampoco han sido tan vacaciones como yo pensaba (cada dos por tres he tenido que estar haciendo compras por una ciudad que apenas conozco chapurreando un triste catalán que apenas domino).
Eso si, siempre he estado muy bien acompañado, ya fuese por cualquiera de mis tíos (entre los que se encuentran Nery, Henry, Maite, Javier, Alberto y Alba a quien aprovecho para mandar un abrazo aunque sé a ciencia cierta que nunca leerán esto) o por algún primo esporádico (a decir verdad prima, Maitona, a quien aprovecho para mandarle otro besazo y a mis dos primas María y Estela, esas dos bichitos que juntas no llegan a los diez años pero que me alegran cada vez que las veo).
La parte dura vino, aparte de lo de mi abuela, cuando llego mi cumpleaños. Aun y habiéndolo celebrado antes de venir y aunque me felicitaron casi todas las personas que me importaban (no todas por desgracia pero no les reprocho nada, yo también tengo mis limitaciones), es bastante raro saber que es tu cumpleaños y que estas a kilómetros de distancia de donde deberías estar realmente. Para mi fue un día bastante triste la verdad (sin mencionar que tuve que pasarme todo el día solo en casa de mi tío esperando a que le pusieran el calentador en su nueva casa; es increíble, pasas por alto los veinte años pero aprendes una de cosas sobre los calentadores de agua que hacen que te replantees la vida seriamente y cuestionarte si lo que has vivido hasta ahora y tiene o no sentido… Nah, lógicamente trataba de ser sarcástico, el día que tal hecho ocurra yo me corto las venas con una galletita). Me encontré además con algo que no esperaba: el desagradable hecho (aunque me alegro por todos ellos) de ver que todos mis primos tienen su vida perfectamente montada y organizada, hasta los que tienen mi edad. No sabéis lo frustrante ver que todo el mundo lo tienen todo hecho y que tú vives en una incertidumbre constante sin saber que harás el día siguiente al levantarte, la carrera que estudiaras cuando dejes la actual (bueno en realidad esto sí lo sé muy bien) o simplemente, qué quieres de la vida aparte de los eternos tópicos de ser feliz, tener una buena vida y un buen trabajo con una buena familia…
Pero en fin, toca aguantar. Mientras escribo esto aun es 19 de julio, y puede que haya novedades, pero como no lo creo, voy haciendo balance en general del viaje. Aun y con una posible vuelta en agosto que se antoja complicada y casi imposible (como lo de Baptista por el Barça), me ha gustado venir y pasar unos días con mi familia. En ocasiones algo aburrido (por eso de no tener primos de la misma edad y tal) pero siempre reconfortante y he podido ver a mi abuela por última vez. Al menos me voy en este aspecto con buen sabor de boca. Sí, físicamente estaba mal, fatal, se ve que la enfermedad va haciendo estragos; pero se la veía feliz cada vez que hablábamos y me ha respaldado aunque a regañadientes en mi decisión de cambiar de carrera. Yo mañana me despediré de ella bien, aunque es de justicia que siendo creyente como es y si hay un cielo se tenga que ir a él de cabeza antes que mucha otra gente.
En fin, que aquí acaba mi crónica del viaje, expedición, o como queráis llamarlo a Cataluña. Espero que hayáis aguantado despiertos todo el post.
Escuchad Speed of Sound de Coldplay.
Hasta más ver, hermanitos…
25 - VII - 2005
LOS BORDES SUIZOS, LAS FIESTAS SORPRESA Y LOS FINALES DE CICLO.
Y que conste que lo último no va por el Madrid...
Pues muchas cosas han acontecido. En resumen que ahora será desarrollado, mi hermana se dio un santo piño en Suiza, mis amigos de Valencia me prepararon una fiesta sorpresa y aunque ya avise de que dejo la carrera, se cierra un ciclo porque por fin empezaré la autoescuela.
Empezamos por lo de mi hermana, que en los toboganes de tipo Bobsleigh en el lago Ochinense fue arrollada por un inglés (qué raro) que era como tres veces ella. Resultado del incidente: Un esguince en tobillo derecho, seis puntos en el labio inferior, diente roto y desgarro del frenillo superior, amen de una negligencia bestial por parte del colegio, menudo colofón para Papi Javi....
Seguimos con las fiestas sorpresa. En este caso me la preparó Victor, consiguiendo reunir a Ana, Vero, Vane y Nacho en un camping de Gandia para celebrar mi cumple y vernos una vez más. Lo pase genial, ya fuese en Falkata en el "cumple fantasma" de Dinio (sí, va con segundas, por eso las comillas), en la tienda para tres personas en la que dormiamos seis o en la piscina en la que me queme los hombros (amen de la corona en el Burger King...).
Y encuanto a los finales de ciclo no es solo por dejar Psicologia y empezar Filologia Inglesa, sino porque de una vez por todas empezare la autoescuela. Merece una celebración y todo, despues de dos años que llevaban esperandome por fin he aparecido. Empezare mañana. Así que empezad a temblar: he vencido a la pereza y que esté a los mandos de una máquina mort... digo de un automóvil es solo cuestión de tiempo...
Nada más. Escuchad Vuelve el Amor de La Unión.
Hasta más ver hermanitos...
18 - VII - 2005
DE MIS IDAS Y VENIDAS EN CATALUÑA (Y MAS CONCRETAMENTE EN MATARO)
Pues así es queridos amigos, mis vacaciones por Barcelona (más correctamente por Mataró) han llegado a su ocaso.
No han estado nada mal en conjunto. La única parte dura, la realmente dura del viaje ha sido la de tener que despedirme de mi abuela sabiendo que es la última vez que me despediré de ella, pero aun y así se sobrelleva lo mejor posible.
En conjunto podría decirse que mis vacaciones no han estado nada mal. Tampoco han sido tan vacaciones como yo pensaba (cada dos por tres he tenido que estar haciendo compras por una ciudad que apenas conozco chapurreando un triste catalán que apenas domino).
Eso si, siempre he estado muy bien acompañado, ya fuese por cualquiera de mis tíos (entre los que se encuentran Nery, Henry, Maite, Javier, Alberto y Alba a quien aprovecho para mandar un abrazo aunque sé a ciencia cierta que nunca leerán esto) o por algún primo esporádico (a decir verdad prima, Maitona, a quien aprovecho para mandarle otro besazo y a mis dos primas María y Estela, esas dos bichitos que juntas no llegan a los diez años pero que me alegran cada vez que las veo).
La parte dura vino, aparte de lo de mi abuela, cuando llego mi cumpleaños. Aun y habiéndolo celebrado antes de venir y aunque me felicitaron casi todas las personas que me importaban (no todas por desgracia pero no les reprocho nada, yo también tengo mis limitaciones), es bastante raro saber que es tu cumpleaños y que estas a kilómetros de distancia de donde deberías estar realmente. Para mi fue un día bastante triste la verdad (sin mencionar que tuve que pasarme todo el día solo en casa de mi tío esperando a que le pusieran el calentador en su nueva casa; es increíble, pasas por alto los veinte años pero aprendes una de cosas sobre los calentadores de agua que hacen que te replantees la vida seriamente y cuestionarte si lo que has vivido hasta ahora y tiene o no sentido… Nah, lógicamente trataba de ser sarcástico, el día que tal hecho ocurra yo me corto las venas con una galletita). Me encontré además con algo que no esperaba: el desagradable hecho (aunque me alegro por todos ellos) de ver que todos mis primos tienen su vida perfectamente montada y organizada, hasta los que tienen mi edad. No sabéis lo frustrante ver que todo el mundo lo tienen todo hecho y que tú vives en una incertidumbre constante sin saber que harás el día siguiente al levantarte, la carrera que estudiaras cuando dejes la actual (bueno en realidad esto sí lo sé muy bien) o simplemente, qué quieres de la vida aparte de los eternos tópicos de ser feliz, tener una buena vida y un buen trabajo con una buena familia…
Pero en fin, toca aguantar. Mientras escribo esto aun es 19 de julio, y puede que haya novedades, pero como no lo creo, voy haciendo balance en general del viaje. Aun y con una posible vuelta en agosto que se antoja complicada y casi imposible (como lo de Baptista por el Barça), me ha gustado venir y pasar unos días con mi familia. En ocasiones algo aburrido (por eso de no tener primos de la misma edad y tal) pero siempre reconfortante y he podido ver a mi abuela por última vez. Al menos me voy en este aspecto con buen sabor de boca. Sí, físicamente estaba mal, fatal, se ve que la enfermedad va haciendo estragos; pero se la veía feliz cada vez que hablábamos y me ha respaldado aunque a regañadientes en mi decisión de cambiar de carrera. Yo mañana me despediré de ella bien, aunque es de justicia que siendo creyente como es y si hay un cielo se tenga que ir a él de cabeza antes que mucha otra gente.
En fin, que aquí acaba mi crónica del viaje, expedición, o como queráis llamarlo a Cataluña. Espero que hayáis aguantado despiertos todo el post.
Escuchad Speed of Sound de Coldplay.
Hasta más ver, hermanitos…
25 - VII - 2005
LOS BORDES SUIZOS, LAS FIESTAS SORPRESA Y LOS FINALES DE CICLO.
Y que conste que lo último no va por el Madrid...
Pues muchas cosas han acontecido. En resumen que ahora será desarrollado, mi hermana se dio un santo piño en Suiza, mis amigos de Valencia me prepararon una fiesta sorpresa y aunque ya avise de que dejo la carrera, se cierra un ciclo porque por fin empezaré la autoescuela.
Empezamos por lo de mi hermana, que en los toboganes de tipo Bobsleigh en el lago Ochinense fue arrollada por un inglés (qué raro) que era como tres veces ella. Resultado del incidente: Un esguince en tobillo derecho, seis puntos en el labio inferior, diente roto y desgarro del frenillo superior, amen de una negligencia bestial por parte del colegio, menudo colofón para Papi Javi....
Seguimos con las fiestas sorpresa. En este caso me la preparó Victor, consiguiendo reunir a Ana, Vero, Vane y Nacho en un camping de Gandia para celebrar mi cumple y vernos una vez más. Lo pase genial, ya fuese en Falkata en el "cumple fantasma" de Dinio (sí, va con segundas, por eso las comillas), en la tienda para tres personas en la que dormiamos seis o en la piscina en la que me queme los hombros (amen de la corona en el Burger King...).
Y encuanto a los finales de ciclo no es solo por dejar Psicologia y empezar Filologia Inglesa, sino porque de una vez por todas empezare la autoescuela. Merece una celebración y todo, despues de dos años que llevaban esperandome por fin he aparecido. Empezare mañana. Así que empezad a temblar: he vencido a la pereza y que esté a los mandos de una máquina mort... digo de un automóvil es solo cuestión de tiempo...
Nada más. Escuchad Vuelve el Amor de La Unión.
Hasta más ver hermanitos...
domingo, julio 10, 2005
VIDA
Pues sí. Estaba yo por aquí parado y me planteaba que porque se insiste tanto en ser de una manera u otra. Porque las cosas tienen que ser o blancas o negras, porque has de ser del Barça o del Madrid, porque eres Anti PP o Antin PSOE, porque tienen que gustarte las rubias o las morenas.
¿Qué más da todo eso? Pasad de convencianalismos que solo os lleven a uno de los dos lados.
Grita tanto y ríete tan fuerte que todo el restaurante se gire a mirarte. Pásate una mañana entera en el hospital haciendo cola para buscar las recetas de tu madre enferma. Bebe tanto que pienses que vas a vomitar hasta reventar en cualquier momento. Sal a jugar un partido de fútbol con los colegas. Ríete de la gente que te cruzas y a la que no volveras a ver solo por diversión. Pásate notitas en clase exponiéndote a que te pillen solo por una gilipollez. Lee tanto como te apetezca. Visita y consume porno. Conduce por debajo del límite y crea una cola de mil demonios o por encima y experimenta un subidón de adrenalina. Siéntate y compórtate como sea debido. Anda descalzo por casa. Baja la música para no molestar a los vecinos. No limpies los platos y cárgale el muerto a otro. Besa a tu chica. Hazle el amor a tu novio. Sal de compras con un amigo forrado y mira todo lo que tú comprarias con los bolsillos vacíos. Ama a tu familia, a tus amigos y a tus vecinos. Ayuda a la ancianita a cruzar la calle. Critica a los americanos y al mundo en general y quéjate por todo. Sirve de voluntario. Tirate tres horas tumbado en el sofá mirando al techo sin nada que hacer. Báñate en la piscina. Escribe una carta de protesta. Agradece aquello que tienes. Quiere a la gente que te rodea. Odia a gente que te caiga muy gorda y dile de todo. En definitiva: Vivid la vida y disfrutadlo.
Escuchad Incomplete, de Backstreet Boys.
Hasta más ver, hermanitos...
Pues sí. Estaba yo por aquí parado y me planteaba que porque se insiste tanto en ser de una manera u otra. Porque las cosas tienen que ser o blancas o negras, porque has de ser del Barça o del Madrid, porque eres Anti PP o Antin PSOE, porque tienen que gustarte las rubias o las morenas.
¿Qué más da todo eso? Pasad de convencianalismos que solo os lleven a uno de los dos lados.
Grita tanto y ríete tan fuerte que todo el restaurante se gire a mirarte. Pásate una mañana entera en el hospital haciendo cola para buscar las recetas de tu madre enferma. Bebe tanto que pienses que vas a vomitar hasta reventar en cualquier momento. Sal a jugar un partido de fútbol con los colegas. Ríete de la gente que te cruzas y a la que no volveras a ver solo por diversión. Pásate notitas en clase exponiéndote a que te pillen solo por una gilipollez. Lee tanto como te apetezca. Visita y consume porno. Conduce por debajo del límite y crea una cola de mil demonios o por encima y experimenta un subidón de adrenalina. Siéntate y compórtate como sea debido. Anda descalzo por casa. Baja la música para no molestar a los vecinos. No limpies los platos y cárgale el muerto a otro. Besa a tu chica. Hazle el amor a tu novio. Sal de compras con un amigo forrado y mira todo lo que tú comprarias con los bolsillos vacíos. Ama a tu familia, a tus amigos y a tus vecinos. Ayuda a la ancianita a cruzar la calle. Critica a los americanos y al mundo en general y quéjate por todo. Sirve de voluntario. Tirate tres horas tumbado en el sofá mirando al techo sin nada que hacer. Báñate en la piscina. Escribe una carta de protesta. Agradece aquello que tienes. Quiere a la gente que te rodea. Odia a gente que te caiga muy gorda y dile de todo. En definitiva: Vivid la vida y disfrutadlo.
Escuchad Incomplete, de Backstreet Boys.
Hasta más ver, hermanitos...
jueves, julio 07, 2005
SE HA PASADO LA CUENTA, PERO LA HA PAGADO QUIEN NO DEBIA
Así es.
Durante mucho tiempo se dijo que de los Presidentes presentes en la foto de Las Azores no iba a quedar ninguno, en el sentido de que ninguno sería reelegido. Solo uno cayó.
Pero en los atentados es otra historia. Tarde o temprano sabes que quien ha prometido que atacará lo hará. Y en ese sentido, Estados Unidos y España ya pasaron por la amenaza terrorista, solo restaba esperar a cuándo les tocaría a los Británicos. Y hoy les ha tocado.
La desgracia es que les ha tocado a los Británicos y Británicas. Apoyaran o no en su día una Guerra impopular, tan solo eran ciudadanos. No obstante, ellos que no tenían nada que ver han muerto en King's Cross o en un autobús de dos plantas y el verdadero responsable de que estos bárbaros haya ejecutado su acción estaba rodeado de sus amiguitos en el G-8, en Escocia, a muchos kilómetros de allí.
Al final ha pasado lo de siempre, unos miserables han querido pasar sus cuentas y la gente que solo quería hacer lo correcto, seguir con sus vidas y vivir en paz, ya no pueden contarlo. Los verdaderos responsables, los que realmente tienen que pasar cuentas, seguiran sin pasarlas durante mucho tiempo (o quizás nunca las pasen). Mientras tanto la vida sigue siendo injusta y hoy trenta y siete personas (y espero que no más aunque desgraciadamente sospecho que me equivocaré) han muerto por ser las únicas que hacían lo correcto: Vivir y seguir con sus vidas y su rutina diaria.
Hoy no hay recomendación musical. El silencio es el mejor homenaje que le podemos brindar a esta gente.
Que todos ellos no hayan muerto en vano y descansen en paz.
Así es.
Durante mucho tiempo se dijo que de los Presidentes presentes en la foto de Las Azores no iba a quedar ninguno, en el sentido de que ninguno sería reelegido. Solo uno cayó.
Pero en los atentados es otra historia. Tarde o temprano sabes que quien ha prometido que atacará lo hará. Y en ese sentido, Estados Unidos y España ya pasaron por la amenaza terrorista, solo restaba esperar a cuándo les tocaría a los Británicos. Y hoy les ha tocado.
La desgracia es que les ha tocado a los Británicos y Británicas. Apoyaran o no en su día una Guerra impopular, tan solo eran ciudadanos. No obstante, ellos que no tenían nada que ver han muerto en King's Cross o en un autobús de dos plantas y el verdadero responsable de que estos bárbaros haya ejecutado su acción estaba rodeado de sus amiguitos en el G-8, en Escocia, a muchos kilómetros de allí.
Al final ha pasado lo de siempre, unos miserables han querido pasar sus cuentas y la gente que solo quería hacer lo correcto, seguir con sus vidas y vivir en paz, ya no pueden contarlo. Los verdaderos responsables, los que realmente tienen que pasar cuentas, seguiran sin pasarlas durante mucho tiempo (o quizás nunca las pasen). Mientras tanto la vida sigue siendo injusta y hoy trenta y siete personas (y espero que no más aunque desgraciadamente sospecho que me equivocaré) han muerto por ser las únicas que hacían lo correcto: Vivir y seguir con sus vidas y su rutina diaria.
Hoy no hay recomendación musical. El silencio es el mejor homenaje que le podemos brindar a esta gente.
Que todos ellos no hayan muerto en vano y descansen en paz.
martes, julio 05, 2005
¿VACACIONES? NO, GRACIAS, HOY TOCA SESION DE VADEMECUM
Debería poder disfrutar de las vacaciones ya pero todo se me pone en contra. Lo último un tiron en la espalda (mi madre dice que una lumbalgia, como en el anuncio de bocata) que me tiene postrado en la cama y que tan solo me deja salir de ella con cuentagotas. Es un jodido suplicio, las noches son lo peor y se hacen, cuanto menos, eternas. Duele mucho y es muy molesto, pero a base de antiinflamatorios supongo q desaparecera (a base de eso y de reposo claro).
Todo ello vino desde que la pasada madrugada del domingo al lunes me acosté a las dos y me despertaron a las cuatro porque mi madre tenía un dolor tremendo en el hombro. Resulto ser una tendinitis debida a la nula habituación de las muletas (unida a una osteoporosis). Volvimos a casa a las siete y me acoste a las 8. Despues tuve que volver a acompañar a mi madre a la revisión de su pie roto y le pusieron una escayola de cuatro kilos. Por lo visto subiendo a mi madre en la silla de ruedas por la rampa, hice un mal gesto (del que ni siquiera fuí consciente) y al despertar de mi sueño de tarde la espalda me ardía y me dolía terriblemente. Y así hasta hoy.
Si esto son vacaciones... que vuelvo el curso ya.
Escuchad A Perfect Lie de Engine Room, el tema central de la serie Nip/Tuck (ademas viene muy al caso porque eso me parecen estas vacaciones, una mentira perfecta). Yo por mi parte me vuelvo a la cama, que tengo la espalda hecha polvo y el horario de salir de la cama se agota, por ello mi espalda protesta...
Hasta más ver, hermanitos...
Debería poder disfrutar de las vacaciones ya pero todo se me pone en contra. Lo último un tiron en la espalda (mi madre dice que una lumbalgia, como en el anuncio de bocata) que me tiene postrado en la cama y que tan solo me deja salir de ella con cuentagotas. Es un jodido suplicio, las noches son lo peor y se hacen, cuanto menos, eternas. Duele mucho y es muy molesto, pero a base de antiinflamatorios supongo q desaparecera (a base de eso y de reposo claro).
Todo ello vino desde que la pasada madrugada del domingo al lunes me acosté a las dos y me despertaron a las cuatro porque mi madre tenía un dolor tremendo en el hombro. Resulto ser una tendinitis debida a la nula habituación de las muletas (unida a una osteoporosis). Volvimos a casa a las siete y me acoste a las 8. Despues tuve que volver a acompañar a mi madre a la revisión de su pie roto y le pusieron una escayola de cuatro kilos. Por lo visto subiendo a mi madre en la silla de ruedas por la rampa, hice un mal gesto (del que ni siquiera fuí consciente) y al despertar de mi sueño de tarde la espalda me ardía y me dolía terriblemente. Y así hasta hoy.
Si esto son vacaciones... que vuelvo el curso ya.
Escuchad A Perfect Lie de Engine Room, el tema central de la serie Nip/Tuck (ademas viene muy al caso porque eso me parecen estas vacaciones, una mentira perfecta). Yo por mi parte me vuelvo a la cama, que tengo la espalda hecha polvo y el horario de salir de la cama se agota, por ello mi espalda protesta...
Hasta más ver, hermanitos...
viernes, julio 01, 2005
DE COMO UN BORDILLO COMPLICA UNA VIDA
Pues así es, cuando nos ibamos para Barcelona el pasado miércoles 29 de junio mi madre tropezo con un bordillo (en dudoso estado) del hospital y se rompió el pie. Unido esto a que mi abuela ha empeorado la consecuencia es más que lógica: no puedo moverme de Gandía.
Al principio estaba cabreado porque me habia quedado sin vacaciones. Despues reflexioné y me dí cuenta que, por mi parte, ello era tremendamente egoista, pues yo debería sentirme (y al final lo hice) obligado a quedarme para ayudar a mi madre en lo que necesite y cuidar de mi abuela de Gandía tambien. Y al final he vuelto a cabrearme, pero con este año en general. Nada va bien, nada sale a derechas, y ahora para rematar, despues de todo el puto mes de junio estudiando para los examenes (para los cuales la previsión mas posible es 1 aprobado y 5 ó 6 suspensos), resulta que ahora que parecia que iba a disfrutar un poco, nada de nada. Iba a ver a mi abuela de Mataró: imposible, esta peor y como tengo que quedarme en su casa no es buen momento, esperaré y ya volveré; acabada esta perspectiva iba, al menos, a descansar: en mi primer día de vacaciones, pare de hacer cosas a eso de las seis de la tarde desde las 8:30 de la mañana aproximadamente de forma ininterrumpida. Al menos tuve el pequeño consuelo de irme de cena y fiesta con Elena, y eso me ayudó bastante a desconectar. Aunque sé que probablemente jamás llegará a leer esto, muchas gracias cariñete
En fin, que ya veremos como evoluciona el verano. De momento no tiene nada de buena pinta (mi cumpleaños que era uno de los eventos de este año, es ahora mismo un pryecto fantasma que tiene todos los numeros para no celebrarse, debido al estado de mi madre y a algunas otras cosas), pero en fin, este año me toca hacer lo que decían en Batman Begins: levantarme cuando caiga. Podeis estar seguros de que seguiré cayendo, aunque espero (y creo que lo haré) seguir levantándome.
Escuchad Wake me up when september ends de Green Day.
Hasta más ver, hermanitos...
Pues así es, cuando nos ibamos para Barcelona el pasado miércoles 29 de junio mi madre tropezo con un bordillo (en dudoso estado) del hospital y se rompió el pie. Unido esto a que mi abuela ha empeorado la consecuencia es más que lógica: no puedo moverme de Gandía.
Al principio estaba cabreado porque me habia quedado sin vacaciones. Despues reflexioné y me dí cuenta que, por mi parte, ello era tremendamente egoista, pues yo debería sentirme (y al final lo hice) obligado a quedarme para ayudar a mi madre en lo que necesite y cuidar de mi abuela de Gandía tambien. Y al final he vuelto a cabrearme, pero con este año en general. Nada va bien, nada sale a derechas, y ahora para rematar, despues de todo el puto mes de junio estudiando para los examenes (para los cuales la previsión mas posible es 1 aprobado y 5 ó 6 suspensos), resulta que ahora que parecia que iba a disfrutar un poco, nada de nada. Iba a ver a mi abuela de Mataró: imposible, esta peor y como tengo que quedarme en su casa no es buen momento, esperaré y ya volveré; acabada esta perspectiva iba, al menos, a descansar: en mi primer día de vacaciones, pare de hacer cosas a eso de las seis de la tarde desde las 8:30 de la mañana aproximadamente de forma ininterrumpida. Al menos tuve el pequeño consuelo de irme de cena y fiesta con Elena, y eso me ayudó bastante a desconectar. Aunque sé que probablemente jamás llegará a leer esto, muchas gracias cariñete
En fin, que ya veremos como evoluciona el verano. De momento no tiene nada de buena pinta (mi cumpleaños que era uno de los eventos de este año, es ahora mismo un pryecto fantasma que tiene todos los numeros para no celebrarse, debido al estado de mi madre y a algunas otras cosas), pero en fin, este año me toca hacer lo que decían en Batman Begins: levantarme cuando caiga. Podeis estar seguros de que seguiré cayendo, aunque espero (y creo que lo haré) seguir levantándome.
Escuchad Wake me up when september ends de Green Day.
Hasta más ver, hermanitos...
domingo, junio 26, 2005
TOCALA OTRA VEZ, NACHETE...
Los cánones y la suerte mandan que si te vas de fiesta dos noches seguidas, la primera siempre será mejor que la segunda, porque como iras cansado no te volcaras tanto y al caer el ambiente lo pasaras algo peor.
Craso error. He podido comprobar por mí mismo que no es cierto. Despues de una noche entera de fiesta en Valencia con mis amigos de alli, me dispuse a salir con mis amigotes de siempre por aqui por Gandía. Exito rotundo.
La velada comenzo con Edgar recibiendome al grito de George of the jungle Vanesa pidiéndome perdon por el genial comentario que me hizo (quienes no sepáis qué comentario digo, leed mi anterior post, "La cucaracha de San Juan" y sabréis cuál es), Ana que no me hablaba porque estaba de morros conmigo y con mis compañeros montando el equipo de fútbol de la Universidad del año que viene (Jugaré de delantero centro con el 9 a la espalda). Despues de la cena en la que celebrábamos el cumple de Vero, nos fuimos de fiesta a The Doors y lo pasamos bastante bien, sobre todo yo con mi gran amigo Nacho, con quien compartí un secreto que cada vez comienza a ser más una realidad y me alegre de comprobar que me apoyara siempre, por lo que me agrada pensar que me he ganado un amigo para toda la vida. El puede estar seguro de ello conmigo. Y despues de acabar la gran fiesta (salvo un mal rollo que por desgracia empieza a ser bastante frecuente en todas nuestras fiestas universitarias) llegó el momento de las despedidas. Algunas fueron más normales y otras muy emotivas. Y se hicieron las siete y media de la mañana. El plan era acostarme en el piso y al levantarme volver a Gandia, pero en vez de eso llegué al piso, me hice la maleta me fui a la estación y llegué a Gandia a las 9:30 del sabado para acostarme y dormir cinco horas. Necesitaba dormir...
...Porque a la noche siguiente iba a llegar el segundo asalto. Con Pepe, Oscar, Miguel y Bonilla nos fuimos de fiesta a lo que denominamos "La última cena" porque tardaremos varias semanas en poder repetir los componentes de la misma. Sin beber (sí, aunque parezca increíble no bebí en la cena) pase una noche buena y francamente divertida, hablando de cine, de las putadas que podríamos gastarle al prójimo o haciéndonos fotos animales en medio del paseo marítimo en plena Playa de Gandia concurrida de turistas. Y despues de la cena y de la sagrada fiesta otra vez, por segunda vez en dos dias, llegó el momento de las despedidas. A Pepe y a Oscar los seguire viendo bastante a menudo, sin embargo Jose esta en Bellreguard, Bonilla trabajara todos los dias y Mike se va de excavación a Barcelona (sin mencionar que yo tambien me voy del 29 de junio al 7 de julio a Barcelona). Pero hasta eso estuvo bien, en las dos despedidas me di cuenta que tendré amigos con cuerda para rato. Volveremos a vernos muy pronto muchachos, mientras seguid siendo así como sois (y un poco más hijos de puta, que nunca viene mal... XD)
Escuchad Break on through (to the other side) de The Doors, en memoria de tan memorable fiesta en Valencia.
Hasta el año que viene compañeros, os llevaré en el corazon Psyko - Locos
Y al resto... Eso que os digo siempre:
Hasta más ver hermanitos...
Los cánones y la suerte mandan que si te vas de fiesta dos noches seguidas, la primera siempre será mejor que la segunda, porque como iras cansado no te volcaras tanto y al caer el ambiente lo pasaras algo peor.
Craso error. He podido comprobar por mí mismo que no es cierto. Despues de una noche entera de fiesta en Valencia con mis amigos de alli, me dispuse a salir con mis amigotes de siempre por aqui por Gandía. Exito rotundo.
La velada comenzo con Edgar recibiendome al grito de George of the jungle Vanesa pidiéndome perdon por el genial comentario que me hizo (quienes no sepáis qué comentario digo, leed mi anterior post, "La cucaracha de San Juan" y sabréis cuál es), Ana que no me hablaba porque estaba de morros conmigo y con mis compañeros montando el equipo de fútbol de la Universidad del año que viene (Jugaré de delantero centro con el 9 a la espalda). Despues de la cena en la que celebrábamos el cumple de Vero, nos fuimos de fiesta a The Doors y lo pasamos bastante bien, sobre todo yo con mi gran amigo Nacho, con quien compartí un secreto que cada vez comienza a ser más una realidad y me alegre de comprobar que me apoyara siempre, por lo que me agrada pensar que me he ganado un amigo para toda la vida. El puede estar seguro de ello conmigo. Y despues de acabar la gran fiesta (salvo un mal rollo que por desgracia empieza a ser bastante frecuente en todas nuestras fiestas universitarias) llegó el momento de las despedidas. Algunas fueron más normales y otras muy emotivas. Y se hicieron las siete y media de la mañana. El plan era acostarme en el piso y al levantarme volver a Gandia, pero en vez de eso llegué al piso, me hice la maleta me fui a la estación y llegué a Gandia a las 9:30 del sabado para acostarme y dormir cinco horas. Necesitaba dormir...
...Porque a la noche siguiente iba a llegar el segundo asalto. Con Pepe, Oscar, Miguel y Bonilla nos fuimos de fiesta a lo que denominamos "La última cena" porque tardaremos varias semanas en poder repetir los componentes de la misma. Sin beber (sí, aunque parezca increíble no bebí en la cena) pase una noche buena y francamente divertida, hablando de cine, de las putadas que podríamos gastarle al prójimo o haciéndonos fotos animales en medio del paseo marítimo en plena Playa de Gandia concurrida de turistas. Y despues de la cena y de la sagrada fiesta otra vez, por segunda vez en dos dias, llegó el momento de las despedidas. A Pepe y a Oscar los seguire viendo bastante a menudo, sin embargo Jose esta en Bellreguard, Bonilla trabajara todos los dias y Mike se va de excavación a Barcelona (sin mencionar que yo tambien me voy del 29 de junio al 7 de julio a Barcelona). Pero hasta eso estuvo bien, en las dos despedidas me di cuenta que tendré amigos con cuerda para rato. Volveremos a vernos muy pronto muchachos, mientras seguid siendo así como sois (y un poco más hijos de puta, que nunca viene mal... XD)
Escuchad Break on through (to the other side) de The Doors, en memoria de tan memorable fiesta en Valencia.
Hasta el año que viene compañeros, os llevaré en el corazon Psyko - Locos
Y al resto... Eso que os digo siempre:
Hasta más ver hermanitos...
jueves, junio 23, 2005
LA CUCARACHA DE SAN JUAN
Este día de San Juan esta siendo, definitivamente para olvidar...
Todo ha comenzado por la mañana. Mi hermana debía ir al médico por unas llagas (más que llagas parecían crateres con magma) que tenía en la lengua. Pero se ha quedado dormida y como mi madre venía cansada del trabajo, se ha aprovechado de lo débil que soy en horas tempraneras y ha tenido lugar la siguiente conversación:
Madre - ¿Irás a la Biblioteca esta mañana a estudiar?
Yo - No lo creo porque lo llevo bastante adelantado, ¿para qué lo preguntas?
Madre - Para que vayas a la Policia a recoger el DNI y el Pasaporte de tu hermana que tiene que tenerlos antes de irse a Suiza.
Y he accedido. Pensaba que no estar en la biblioteca sería gratificante...
No sé en qué coño pienso, nada más lejos de la realidad.
Escoltado por mi hermana (Yo recogía los documentos pero debía ir segun el papel obligatoriamente acompañado de la titular) he recorrido media Gandía (que anda que no es grande la jodida, pa que luego digan que es un pueblo) bajo un sol de justicia de trenta y siete grados centigrados. Al llegar a la Policía más diversión todavía: aquello hasta los topes de gente y el aire acondicionado estropeado. Cuando voy a recoger los documentos y pregunto dondedebe firmar mi hermana, me dicen que no hacía falta, que eso no es más que una mera "formalidad".Ding , Ding!!! Premio para la Policia por sus genialidades matutinas del día de San Juan!!!
Siguiendo el día, me preparo la bolsa para venirme a Valencia al piso a pasar la noche por dos motivos: primero que mañana a las nueve de la mañana tengo examen y segundo que habia quedado con mis compañeros de clase para hacernos algo (al contrario que yo, pobre pringao de mí, ellos acababan hoy). Y en la cafetería, la frase de la tarde:
- Tú tranquilo Jorge, que mañana follas seguro... aunque sea pagando.
Pero vamos a ver qué he hecho yo para que me digan algo así? Sé que va de coña, pero aun y asi jamas he dado la imagen ni he hecho la más mínima broma de parecer un putero, cosa que meparece muy loable pero a mi me da mucho asco.
El remate del día ha llegado por la noche. Aquí encerrado en mi piso dispuesto a esperar mi fatal destino de mañana, hará una media hora he salido al pasillo rumbo a la cocina para beber algo de agua. Y ¿qué me he encontrado en el pasillo? Una cucaracha. Lo primero que he pensado ha sido ¿Cómo puedehaber entrado si estan todas las puertas y ventanas cerradas? (y lo más acojonante, como siendo así NO hace calor?); lo siguiente que he pensado ha sido "rápido, corre a la cocina a por el cucal". Y ha sido porque de no haber estado solo habría pedido a alguien que se encargara de ella, debido al asco y miedo que tengo a esos putos seres bastardos que la naturaleza debió exterminar sin vacilación alguna. Ha sido de camino a la cocina cuando he razonado como sigue:
1º La cucaracha, sin que se la envenene, es rapidísima por naturaleza.
2º Tengo miedo y estoy solo y acojonao.
3º Voy en chanclas y con el pie al descubierto.
4º Tengo miedo y estoy solo y acojonao.
5º El pasillo es muy estrecho para los dos, o pasa ella o paso yo.
6º (Y final) Tengo miedo y estoy solo y acojonao.
Entonces he saltado por encima de ella, me he metido en la cocina, he buscado el Cucal y me he dirigido al pasillo. Mucho más cegado de ira ahora que tenía un arma, he dado muerte al asqueroso engendro y he rociado todas las puertas para que ninguna pase (sea como sea que haya entrado; el vil ser aun debe estar retorciéndose en el pasillo, si no es que ha muerto ya). Y mientras toda esta odisea me ocurria solo en mi piso (me ha quedado como una jodida peli de acción), mis amigos de clase y mi mejor amigo estan en la playa de la Malvarrosa celebrando la noche más corta del año. Mientras yo me asqueo, me recupero del susto del bicho y rezo lo que sé de cara al examen de mañana. Al final, la cucaracha de la noche de San Juan ha acabado de joderme el día. Pero yo me he vengado y le he jodido la vida.
Nada más. Escuchad Ghost Love Score de Nightwish.
Hasta más ver, hermanitos...
Este día de San Juan esta siendo, definitivamente para olvidar...
Todo ha comenzado por la mañana. Mi hermana debía ir al médico por unas llagas (más que llagas parecían crateres con magma) que tenía en la lengua. Pero se ha quedado dormida y como mi madre venía cansada del trabajo, se ha aprovechado de lo débil que soy en horas tempraneras y ha tenido lugar la siguiente conversación:
Madre - ¿Irás a la Biblioteca esta mañana a estudiar?
Yo - No lo creo porque lo llevo bastante adelantado, ¿para qué lo preguntas?
Madre - Para que vayas a la Policia a recoger el DNI y el Pasaporte de tu hermana que tiene que tenerlos antes de irse a Suiza.
Y he accedido. Pensaba que no estar en la biblioteca sería gratificante...
No sé en qué coño pienso, nada más lejos de la realidad.
Escoltado por mi hermana (Yo recogía los documentos pero debía ir segun el papel obligatoriamente acompañado de la titular) he recorrido media Gandía (que anda que no es grande la jodida, pa que luego digan que es un pueblo) bajo un sol de justicia de trenta y siete grados centigrados. Al llegar a la Policía más diversión todavía: aquello hasta los topes de gente y el aire acondicionado estropeado. Cuando voy a recoger los documentos y pregunto dondedebe firmar mi hermana, me dicen que no hacía falta, que eso no es más que una mera "formalidad".Ding , Ding!!! Premio para la Policia por sus genialidades matutinas del día de San Juan!!!
Siguiendo el día, me preparo la bolsa para venirme a Valencia al piso a pasar la noche por dos motivos: primero que mañana a las nueve de la mañana tengo examen y segundo que habia quedado con mis compañeros de clase para hacernos algo (al contrario que yo, pobre pringao de mí, ellos acababan hoy). Y en la cafetería, la frase de la tarde:
- Tú tranquilo Jorge, que mañana follas seguro... aunque sea pagando.
Pero vamos a ver qué he hecho yo para que me digan algo así? Sé que va de coña, pero aun y asi jamas he dado la imagen ni he hecho la más mínima broma de parecer un putero, cosa que meparece muy loable pero a mi me da mucho asco.
El remate del día ha llegado por la noche. Aquí encerrado en mi piso dispuesto a esperar mi fatal destino de mañana, hará una media hora he salido al pasillo rumbo a la cocina para beber algo de agua. Y ¿qué me he encontrado en el pasillo? Una cucaracha. Lo primero que he pensado ha sido ¿Cómo puedehaber entrado si estan todas las puertas y ventanas cerradas? (y lo más acojonante, como siendo así NO hace calor?); lo siguiente que he pensado ha sido "rápido, corre a la cocina a por el cucal". Y ha sido porque de no haber estado solo habría pedido a alguien que se encargara de ella, debido al asco y miedo que tengo a esos putos seres bastardos que la naturaleza debió exterminar sin vacilación alguna. Ha sido de camino a la cocina cuando he razonado como sigue:
1º La cucaracha, sin que se la envenene, es rapidísima por naturaleza.
2º Tengo miedo y estoy solo y acojonao.
3º Voy en chanclas y con el pie al descubierto.
4º Tengo miedo y estoy solo y acojonao.
5º El pasillo es muy estrecho para los dos, o pasa ella o paso yo.
6º (Y final) Tengo miedo y estoy solo y acojonao.
Entonces he saltado por encima de ella, me he metido en la cocina, he buscado el Cucal y me he dirigido al pasillo. Mucho más cegado de ira ahora que tenía un arma, he dado muerte al asqueroso engendro y he rociado todas las puertas para que ninguna pase (sea como sea que haya entrado; el vil ser aun debe estar retorciéndose en el pasillo, si no es que ha muerto ya). Y mientras toda esta odisea me ocurria solo en mi piso (me ha quedado como una jodida peli de acción), mis amigos de clase y mi mejor amigo estan en la playa de la Malvarrosa celebrando la noche más corta del año. Mientras yo me asqueo, me recupero del susto del bicho y rezo lo que sé de cara al examen de mañana. Al final, la cucaracha de la noche de San Juan ha acabado de joderme el día. Pero yo me he vengado y le he jodido la vida.
Nada más. Escuchad Ghost Love Score de Nightwish.
Hasta más ver, hermanitos...
lunes, junio 20, 2005
ALGUNOS AUN NO HAN SALIDO DE ATAPUERCA
Pues sí. Yo no lo creía, pero no sé cómo lo pude siquiera dudar. Amenazaron con hacerlo. Y lo hicieron.
Me refiero a la manifestación en pro de la familia tradicional convocada por la conferencia episcopal (jamás me veréis escribirlo en mayúsculas si puedo evitarlo). Cumpliendo con su amenaza y apoyados por una panda de marrulleros llamados políticos del PP, congregaron a unas 500.000 personas (término medio ya que la policia dijo que 100.000 y ellos que un millon y pico) en Madrid.
La verdad esque la jugada casi les sale bien si realmente hubiesen ido por ello. Pero ay!!! Qué lÁstima!!! Las pancartas que llevaron vieron que no iban a eso. No no no no no señores. Muy mal. Faltan ustedes a la verdad (que mal siendo curas y políticos, aunque justo estos políticos deben ya tener alguna experiencia en eso de mentir...). Dicen que van a defender a la familia. Pero en realidad han ido ustedes a hacer dos cosas (principalmente la segunda). La primera, protestar contra ZP. Y la segunda a protestar contra los matrimonios homosexuales.
Curioso. Muy curioso que los convocantes de la manifestación vayan contra el mesnaje de su propio jefe. Amaos los unos a los otros, dijo. Y eso hacen, pero no les dejan. Consideran que en vez de eso, es extraño y peligroso que dos personas por ser del mismo género no pueden estar legalmente unidas. Y no solo eso, sino que no pueden tener hijos (adoptarlos me refiero).
Menuda panda de carcas y dinosaurios. Y aun hay gente que dice que es genético. Cuando pasen de la edad de piedra (alguno aun estara en el seminario o en la sede del partido dandole a la yesca y el pedernal a ver si pueden hacer magia) espero que puedan darse cuenta que no tiene porque haber ciudadanos de primera y ciudadanos de segunda solo por tener preferencias distintas. Y en cuanto a los hijos, no se puede decir que dos padres o dos madres serán malos. Curioso que se diga esto, será por la de veces que lo han intentado gracias a lo mucho que lo han tolerado anteriormente.
En fin, espero no haber sido demasiado radical (seguramente lo habré sido y la verdad, no me importa, ya no pueden tacharme de subversivo y hacerme arder en el fuego por ello). Espero vuestras opiniones.
Escuchad Miedo, de M-Clan, que al fin y al cabo es lo que tienen todos ellos, miedo al cambio, miedo a lo nuevo.
Hasta más ver, hermanitos...
Pues sí. Yo no lo creía, pero no sé cómo lo pude siquiera dudar. Amenazaron con hacerlo. Y lo hicieron.
Me refiero a la manifestación en pro de la familia tradicional convocada por la conferencia episcopal (jamás me veréis escribirlo en mayúsculas si puedo evitarlo). Cumpliendo con su amenaza y apoyados por una panda de marrulleros llamados políticos del PP, congregaron a unas 500.000 personas (término medio ya que la policia dijo que 100.000 y ellos que un millon y pico) en Madrid.
La verdad esque la jugada casi les sale bien si realmente hubiesen ido por ello. Pero ay!!! Qué lÁstima!!! Las pancartas que llevaron vieron que no iban a eso. No no no no no señores. Muy mal. Faltan ustedes a la verdad (que mal siendo curas y políticos, aunque justo estos políticos deben ya tener alguna experiencia en eso de mentir...). Dicen que van a defender a la familia. Pero en realidad han ido ustedes a hacer dos cosas (principalmente la segunda). La primera, protestar contra ZP. Y la segunda a protestar contra los matrimonios homosexuales.
Curioso. Muy curioso que los convocantes de la manifestación vayan contra el mesnaje de su propio jefe. Amaos los unos a los otros, dijo. Y eso hacen, pero no les dejan. Consideran que en vez de eso, es extraño y peligroso que dos personas por ser del mismo género no pueden estar legalmente unidas. Y no solo eso, sino que no pueden tener hijos (adoptarlos me refiero).
Menuda panda de carcas y dinosaurios. Y aun hay gente que dice que es genético. Cuando pasen de la edad de piedra (alguno aun estara en el seminario o en la sede del partido dandole a la yesca y el pedernal a ver si pueden hacer magia) espero que puedan darse cuenta que no tiene porque haber ciudadanos de primera y ciudadanos de segunda solo por tener preferencias distintas. Y en cuanto a los hijos, no se puede decir que dos padres o dos madres serán malos. Curioso que se diga esto, será por la de veces que lo han intentado gracias a lo mucho que lo han tolerado anteriormente.
En fin, espero no haber sido demasiado radical (seguramente lo habré sido y la verdad, no me importa, ya no pueden tacharme de subversivo y hacerme arder en el fuego por ello). Espero vuestras opiniones.
Escuchad Miedo, de M-Clan, que al fin y al cabo es lo que tienen todos ellos, miedo al cambio, miedo a lo nuevo.
Hasta más ver, hermanitos...
miércoles, junio 15, 2005
LA VIDA NO PUEDE PLANIFICARSE
Las cosas comienzan a ponerse difíciles. Los exámenes no estan yendo, para nada, como yo esperaba. Y ello me esta abriendo los ojos: ¿Cuán acertada fue mi elección aquel verano de 2003? No lo sé. Lo único que sé, es que despues de estos exámenes se me va a abrir una pregunta que llevo mucho tiempo albergando en mi mente pero que ha llegado el momento de exponer: ¿Sigo o no? ¿Continuo con Conductismos, condicionamientos, fisiología, neuroanatomía, Wundt, métodos correlacionales y toda esa serie de ostias consagradas? ¿O por el contrario admito que he fallado, que he sido un estupido, un imbécil que se ha equivocado por no pensar cuando debía y tendré que haber perdido dos años de mi vida para darme cuenta de qué tenía que hacer? No lo sé, lo único que sé es que tengo un lio en la cabeza de la ostia. Se que estoy haciendo un jodido post malhablado, pero necesito soltar toda la puta rabia que llevo acumulada encima por ver que otra puta vez he echado los restos para aprobar una mierda de papel con 50 preguntas y ver quek, despues de todo el jodido tiempo que le he dedicado no ha servido para una mierda. Así que ya veremos qué hago. Creo que ha llegado el momento para plantearme, de una vez por todas, si se acabó para mí el seguir en Psicología o si, solo por orgullo y por principios debo seguir, para demostrar que no pueden conmigo. Eso sí, si lo demuestro como hasta ahora, me dan a dar palos por los cuatro costados...
Nada más. Escuchad Qué Bonito al Principio, de Falsalarma, que para este post viene como un jodido anillo al dedo.
Hasta más ver, hermanitos...
Las cosas comienzan a ponerse difíciles. Los exámenes no estan yendo, para nada, como yo esperaba. Y ello me esta abriendo los ojos: ¿Cuán acertada fue mi elección aquel verano de 2003? No lo sé. Lo único que sé, es que despues de estos exámenes se me va a abrir una pregunta que llevo mucho tiempo albergando en mi mente pero que ha llegado el momento de exponer: ¿Sigo o no? ¿Continuo con Conductismos, condicionamientos, fisiología, neuroanatomía, Wundt, métodos correlacionales y toda esa serie de ostias consagradas? ¿O por el contrario admito que he fallado, que he sido un estupido, un imbécil que se ha equivocado por no pensar cuando debía y tendré que haber perdido dos años de mi vida para darme cuenta de qué tenía que hacer? No lo sé, lo único que sé es que tengo un lio en la cabeza de la ostia. Se que estoy haciendo un jodido post malhablado, pero necesito soltar toda la puta rabia que llevo acumulada encima por ver que otra puta vez he echado los restos para aprobar una mierda de papel con 50 preguntas y ver quek, despues de todo el jodido tiempo que le he dedicado no ha servido para una mierda. Así que ya veremos qué hago. Creo que ha llegado el momento para plantearme, de una vez por todas, si se acabó para mí el seguir en Psicología o si, solo por orgullo y por principios debo seguir, para demostrar que no pueden conmigo. Eso sí, si lo demuestro como hasta ahora, me dan a dar palos por los cuatro costados...
Nada más. Escuchad Qué Bonito al Principio, de Falsalarma, que para este post viene como un jodido anillo al dedo.
Hasta más ver, hermanitos...
viernes, junio 10, 2005
EL MUNDO ES MARAVILLOSO Y GRACIAS A DIOS SIEMPRE TIENDE AL EQUILIBRIO
Pues sí, aunque la verdad este es un post efímero, porque me acaba de dar un súbito ataque de optimismo, necesito escribir y plasmarlo en el blog porque no es una buena ocasión: es la mejor.
Y es que siempre viene bien leer y enterarte de cosas agradables cuando estas puteado estudiando, asqueado por la rutina o simplemente aburrido. Y mira por donde que, aunque esta noticia circula desde hace tiempo, hoy ha cobrado un significado especial para mí (y espero que tambien para el resto).
Y es que, miren ustedes por donde, hermanitos y hermanitas, un Diputado del Partido Popular y una Concejala del Partido Socialista Obrero Español van a contraer matrimonio en los próximos meses. Es cierto, así es. El PP y el PSOE, enémigos acérrimos e irreconciliables, se han visto superados por un sentimiento mucho más fuerte que el odio: el amor.
¿Y qué más dará que uno legalice las bodas homosexuales y el otro las condene como si fueran delitos? ¿Qúe más dará que unos quieran dialogar con ETA y los otros exijan que no sea así? ¿Qué me importa a mi que unos y otros se tiren autenticas cubas de fango y basura? ¿Qué más dará quién gane las elecciones en Galicia?
Todo esto parece ahora trivial. Y no nos equivoquemos, no lo parece: lo es. Porque yo no sé quién ganará en Galicia, pero sí sé quién ha ganado ya: el amor y todos nosotros. Por fin los políticos nos han servido para algo útil: hemos podido comprobar que son sensatos y que pueden enseñarnos cosas sobre la vida que están ahí pero que nos pasan por delante como si no estuviesen. Por ello, el mundo ha vuelto al equilibrio. Gracias a Dios, y al buen sentido de la justicia, hetérea y universal, veremos a Alfa y Omega agarraditos de la mano porque, tal y como se dijera en Kill Bill: "...todo esta bien en la selva". Así es. En esta selva que es la vida, se ha recuperado un poco la cordura. Esperemos que siga así.
Nada más. Escuchad Días de Verano de Amaral.
Hasta más ver, hermanitos.
PD: Mucha suerte a los novios y que sean felices pensando que son un ejemplo, sino para todos, para este humilde servidor.
PPD: Gracias a Pablo, porque sin su ayuda y la de su web, este post nunca habría sido posible.
Pues sí, aunque la verdad este es un post efímero, porque me acaba de dar un súbito ataque de optimismo, necesito escribir y plasmarlo en el blog porque no es una buena ocasión: es la mejor.
Y es que siempre viene bien leer y enterarte de cosas agradables cuando estas puteado estudiando, asqueado por la rutina o simplemente aburrido. Y mira por donde que, aunque esta noticia circula desde hace tiempo, hoy ha cobrado un significado especial para mí (y espero que tambien para el resto).
Y es que, miren ustedes por donde, hermanitos y hermanitas, un Diputado del Partido Popular y una Concejala del Partido Socialista Obrero Español van a contraer matrimonio en los próximos meses. Es cierto, así es. El PP y el PSOE, enémigos acérrimos e irreconciliables, se han visto superados por un sentimiento mucho más fuerte que el odio: el amor.
¿Y qué más dará que uno legalice las bodas homosexuales y el otro las condene como si fueran delitos? ¿Qúe más dará que unos quieran dialogar con ETA y los otros exijan que no sea así? ¿Qué me importa a mi que unos y otros se tiren autenticas cubas de fango y basura? ¿Qué más dará quién gane las elecciones en Galicia?
Todo esto parece ahora trivial. Y no nos equivoquemos, no lo parece: lo es. Porque yo no sé quién ganará en Galicia, pero sí sé quién ha ganado ya: el amor y todos nosotros. Por fin los políticos nos han servido para algo útil: hemos podido comprobar que son sensatos y que pueden enseñarnos cosas sobre la vida que están ahí pero que nos pasan por delante como si no estuviesen. Por ello, el mundo ha vuelto al equilibrio. Gracias a Dios, y al buen sentido de la justicia, hetérea y universal, veremos a Alfa y Omega agarraditos de la mano porque, tal y como se dijera en Kill Bill: "...todo esta bien en la selva". Así es. En esta selva que es la vida, se ha recuperado un poco la cordura. Esperemos que siga así.
Nada más. Escuchad Días de Verano de Amaral.
Hasta más ver, hermanitos.
PD: Mucha suerte a los novios y que sean felices pensando que son un ejemplo, sino para todos, para este humilde servidor.
PPD: Gracias a Pablo, porque sin su ayuda y la de su web, este post nunca habría sido posible.
lunes, junio 06, 2005
PRIMER GRAN FRACASO
Pues sí, ha vuelto a ocurrir. Para otra vez que me vuelco en un examen enteramente y me esfuerzo a más no poder, otra vez el mismo resultado. Suspendido en Psicología Social. Se repite la historia otra vez. Ahora a convocatoria oficial y a joderme. Fuí un iluso pensando que podía aprobar...
Pues sí, ha vuelto a ocurrir. Para otra vez que me vuelco en un examen enteramente y me esfuerzo a más no poder, otra vez el mismo resultado. Suspendido en Psicología Social. Se repite la historia otra vez. Ahora a convocatoria oficial y a joderme. Fuí un iluso pensando que podía aprobar...
sábado, junio 04, 2005
ACTUALIZACION DE LO QUE EN LA VIDA ACONTECE
Pues sí, últimamente me había dedicado a acríticar y aconsejar, pero he olvidado dar nuevas de mi vida a la gente que (aunque poca) sigue interesándose por qué es de mí.
Una vez más mis queridos hermanitos me encuentro en época de exámenes. Oh Dios de Dioses, sí, esos pequeños hijos de puta encarnados en forma de papel con unas cuantas preguntas (sobre unas 40 de media por norma general en mi caso). Pues sí, parecía que Febrero había estado ahí hace nada y nos hemos plantado en Junio. Nada, ya se sabe lo que toca, codos y más codos (amen de un sinfín de trabajos y proyectos, yo he tenido que presentar hasta un informe para el Ministerio, figurense ustedes que importantes somos los Piscólogos... jejejeje). Al menos esta vez me podre quedar con la conciencia tranquila (si sigo a este ritmo) porque estoy esforzandome al máximo y dejandome la piel en el intento.
Y en cuanto a mi vida personal no sé, supongo que esta todo bien. Tengo que dar gracias al cielo por los amigos que tengo: a Nacho y Ana por ser como son y por estar ahí, al igual que Vane, Vero, Rafa, Josep, Jose y Edgar por lo mismo y por conformar mi querido Psyko - Loco's Klan, a mis amigos y amigas de Cruz Roja Juventud por ayudarme y respaldarme en mis nuevas funciones como Vice - Director de CRJ Gandía, a mi pandilla de siempre compuesta por Bonilla, Miguel, Jose, Pepe y Oscar que sabe que me da la vida y me encanta ir con ellos y no pienso olvidarme de mis compañeros de Piso Saoro y sobre todo Victor; qué haría yo sin vosotros dos... Y no quiero olvidarme de mis dos "hermanas" de la facultad, Nuria y Mara, que siempre estan ahi cuando se las necesita (y no me olvido del grupo de amigas formado por Amparo, Vero, Cris, Laura, Mari y Aroa). Gracias a todos vosotros.
Desgraciadamente hay gente de la que seguro me olvido (y otros tantos a quienes no he puesto deliberadamente) pero ahora que se acerca el final del año académico tenía que agradecer todo.
Además de los agradecimientos, de mi vida contaré, que estoy tremendamente feliz y apenado en lo futbolístico. El Barça ganó la Liga (qué noche la de aquel día) y el Levante descendió a Segunda División. Pero ahora más que nunca MACHO LEVANTE!!! Volveremos a por vosotros el año que viene Choto$!!!.
Además poco a poco se van perfilando los planes de vacaciones: en principio el fin de semana despues de examenes iremos al Perello los Psyko - locos, despues ire a ver a mi abuela unos cuatro o cinco días a Barcelona(y además de estar con ella recogeré mi camiseta de CAMPIONS '04 - '05), posteriormente cumpleaños y, en última instancia, vuelta a la rutina.
Nada más que por hoy ya es suficiente. Escuchad Ojos de Cielo de El Sueño de Morfeo.
Hasta más ver, hermanitos...
Pues sí, últimamente me había dedicado a acríticar y aconsejar, pero he olvidado dar nuevas de mi vida a la gente que (aunque poca) sigue interesándose por qué es de mí.
Una vez más mis queridos hermanitos me encuentro en época de exámenes. Oh Dios de Dioses, sí, esos pequeños hijos de puta encarnados en forma de papel con unas cuantas preguntas (sobre unas 40 de media por norma general en mi caso). Pues sí, parecía que Febrero había estado ahí hace nada y nos hemos plantado en Junio. Nada, ya se sabe lo que toca, codos y más codos (amen de un sinfín de trabajos y proyectos, yo he tenido que presentar hasta un informe para el Ministerio, figurense ustedes que importantes somos los Piscólogos... jejejeje). Al menos esta vez me podre quedar con la conciencia tranquila (si sigo a este ritmo) porque estoy esforzandome al máximo y dejandome la piel en el intento.
Y en cuanto a mi vida personal no sé, supongo que esta todo bien. Tengo que dar gracias al cielo por los amigos que tengo: a Nacho y Ana por ser como son y por estar ahí, al igual que Vane, Vero, Rafa, Josep, Jose y Edgar por lo mismo y por conformar mi querido Psyko - Loco's Klan, a mis amigos y amigas de Cruz Roja Juventud por ayudarme y respaldarme en mis nuevas funciones como Vice - Director de CRJ Gandía, a mi pandilla de siempre compuesta por Bonilla, Miguel, Jose, Pepe y Oscar que sabe que me da la vida y me encanta ir con ellos y no pienso olvidarme de mis compañeros de Piso Saoro y sobre todo Victor; qué haría yo sin vosotros dos... Y no quiero olvidarme de mis dos "hermanas" de la facultad, Nuria y Mara, que siempre estan ahi cuando se las necesita (y no me olvido del grupo de amigas formado por Amparo, Vero, Cris, Laura, Mari y Aroa). Gracias a todos vosotros.
Desgraciadamente hay gente de la que seguro me olvido (y otros tantos a quienes no he puesto deliberadamente) pero ahora que se acerca el final del año académico tenía que agradecer todo.
Además de los agradecimientos, de mi vida contaré, que estoy tremendamente feliz y apenado en lo futbolístico. El Barça ganó la Liga (qué noche la de aquel día) y el Levante descendió a Segunda División. Pero ahora más que nunca MACHO LEVANTE!!! Volveremos a por vosotros el año que viene Choto$!!!.
Además poco a poco se van perfilando los planes de vacaciones: en principio el fin de semana despues de examenes iremos al Perello los Psyko - locos, despues ire a ver a mi abuela unos cuatro o cinco días a Barcelona(y además de estar con ella recogeré mi camiseta de CAMPIONS '04 - '05), posteriormente cumpleaños y, en última instancia, vuelta a la rutina.
Nada más que por hoy ya es suficiente. Escuchad Ojos de Cielo de El Sueño de Morfeo.
Hasta más ver, hermanitos...
martes, mayo 31, 2005
EL MUNDO
¿Qué sucede cuando despues de una larga mañana de estudio te paras a pensar en que será de tu vida en años venideros o en cómo esperas desenvolverte en el mundo?
A mi me ha ocurrido esta mañana, pero me he fijado principialmente en la segunda pregunta. Y no he podido contestarla sino que, en vez de eso, he formulado una nueva pregunta: ¿y cómo es el mundo?
El mundo es algo maravilloso y horrible, terrible y encantador, todo un alfa y un omega. Posee la bondad y tanta belleza como un amanecer en la playa y a la vez es tan tremendo y destructivo como el más desvastador de los incendios. Sin embargo, no dejo de pensar que últimamente son las llamas las que los primeros rayos de la luz del día, ¿por qué es esto asi?.
La respuesta, creo haberla encontrado despues de mucho reflexionar. Hace tiempo habría dicho que el mundo esta deshumanizado. Pero he modificado mi posición (al ver que nunca se puede afirmar algo con total certeza) y creo que se esta deshumanizando, es un proceso activo que no tiene final. Hasta que se lo pongamos. Sé que está muy bien hablar de que hay que hacer el bien y derrocar los valores (algunos) de esta sociedad, pero yo no digo eso. No soy un líder de masas y por tanto no tengo ni la proyección ni la potestad para pedir a la gente una gran revolución (tampoco creo que un líder de masas las tenga). Lo que yo humildemente propongo es hacer pequeñas acciones en nuestra vida cotidiana, nada más que eso. En vez de carantoñas por poner la mesa, un "sí, ya voy" con un semblante normal; en vez de quejarse por las cosas malas que nos han pasado, fijarnos en las buenas; en vez de andar serior por la calle, andemos con una sonrisa. Porque la clave está ahí. Si somos poco a poco más felices, contagiaremos nuestra felicidad al resto de la gente y así poco a poco iremos cambiando este mundo a mejor. Tal y como dijo un buen amigo mio en su espacio "no necesitamos grandes alegrías esporádicas, sino las pequeñas y continuas alegrias cotidianas de cada día". Solo espero que penseis en esto que os digo. No soy quién para imponer a nadie nada, pero solo me apetecía plasmar lo que siento para ver si así puedo, además, guiar a alguien perdido.
Nada más, escuchad El club de los Humildes de Mecano.
Hasta más ver, hermanitos...
¿Qué sucede cuando despues de una larga mañana de estudio te paras a pensar en que será de tu vida en años venideros o en cómo esperas desenvolverte en el mundo?
A mi me ha ocurrido esta mañana, pero me he fijado principialmente en la segunda pregunta. Y no he podido contestarla sino que, en vez de eso, he formulado una nueva pregunta: ¿y cómo es el mundo?
El mundo es algo maravilloso y horrible, terrible y encantador, todo un alfa y un omega. Posee la bondad y tanta belleza como un amanecer en la playa y a la vez es tan tremendo y destructivo como el más desvastador de los incendios. Sin embargo, no dejo de pensar que últimamente son las llamas las que los primeros rayos de la luz del día, ¿por qué es esto asi?.
La respuesta, creo haberla encontrado despues de mucho reflexionar. Hace tiempo habría dicho que el mundo esta deshumanizado. Pero he modificado mi posición (al ver que nunca se puede afirmar algo con total certeza) y creo que se esta deshumanizando, es un proceso activo que no tiene final. Hasta que se lo pongamos. Sé que está muy bien hablar de que hay que hacer el bien y derrocar los valores (algunos) de esta sociedad, pero yo no digo eso. No soy un líder de masas y por tanto no tengo ni la proyección ni la potestad para pedir a la gente una gran revolución (tampoco creo que un líder de masas las tenga). Lo que yo humildemente propongo es hacer pequeñas acciones en nuestra vida cotidiana, nada más que eso. En vez de carantoñas por poner la mesa, un "sí, ya voy" con un semblante normal; en vez de quejarse por las cosas malas que nos han pasado, fijarnos en las buenas; en vez de andar serior por la calle, andemos con una sonrisa. Porque la clave está ahí. Si somos poco a poco más felices, contagiaremos nuestra felicidad al resto de la gente y así poco a poco iremos cambiando este mundo a mejor. Tal y como dijo un buen amigo mio en su espacio "no necesitamos grandes alegrías esporádicas, sino las pequeñas y continuas alegrias cotidianas de cada día". Solo espero que penseis en esto que os digo. No soy quién para imponer a nadie nada, pero solo me apetecía plasmar lo que siento para ver si así puedo, además, guiar a alguien perdido.
Nada más, escuchad El club de los Humildes de Mecano.
Hasta más ver, hermanitos...
domingo, mayo 29, 2005
YOU'LL NEVER WALK ALONE
Pues así es, nunca lo había hecho, pero solo voy a dejar la letra del conocidísimo himno del Liverpool porque creo que es precioso. Disfrutadlo.
Liverpool FC Anthem – You’ll Never walk alone
When you walk through a storm,
Hold your head up high,
And don't be afraid of the dark.
At the end of a storm,There's a golden sky,
And the sweet silver song of a lark.
Walk on through the wind, Walk on through the rain,
Though your dreams be tossed and blown...
Walk on, walk on, with hope in your heart,
And you'll never walk alone.......
You'll never walk alone.
Walk on, walk on, with hope in your heart,
And you'll never walk alone.......
You'll never walk alone.
Para variar, escuchad el propio himno.
Hasta más ver, hermanitos...
Pues así es, nunca lo había hecho, pero solo voy a dejar la letra del conocidísimo himno del Liverpool porque creo que es precioso. Disfrutadlo.
Liverpool FC Anthem – You’ll Never walk alone
When you walk through a storm,
Hold your head up high,
And don't be afraid of the dark.
At the end of a storm,There's a golden sky,
And the sweet silver song of a lark.
Walk on through the wind, Walk on through the rain,
Though your dreams be tossed and blown...
Walk on, walk on, with hope in your heart,
And you'll never walk alone.......
You'll never walk alone.
Walk on, walk on, with hope in your heart,
And you'll never walk alone.......
You'll never walk alone.
Para variar, escuchad el propio himno.
Hasta más ver, hermanitos...
viernes, mayo 27, 2005
27 - V - 2005
NUEVO FORMATO
Pues sí hermanos y hermanas, tras haber intentado un primer cambio, mi viejo y anticuado look rudimentario quedara ya para siempre en mi recuerdo. Porque, todo en esta vida, ha de modernizarse tarde o temprano, y considero que le ha tocado la hora a mi querido blog.
Si Dios ( y el cyberespacio junto a mi amplia ignorancia informática) quiere, ahora podéis dejar vuestros comentarios en la parte de abajo donde pone coments.
Y pasado esto ya, os contaría algo nuevo de mi vida, pero en realidad no hay mucho que contar. Hemos vuelto a los exámenes y eso es lo más importante, todos los universitarios (y los no también) sabéis lo que es eso. Así que nada, fuerza, valor, y al toro.
Escuchad No eres feo ni ná, de SFDK. Algo desagradable a ratos xro muy divertida (al menos para este que os escribe).
Hasta más ver, hermanitos...
NUEVO FORMATO
Pues sí hermanos y hermanas, tras haber intentado un primer cambio, mi viejo y anticuado look rudimentario quedara ya para siempre en mi recuerdo. Porque, todo en esta vida, ha de modernizarse tarde o temprano, y considero que le ha tocado la hora a mi querido blog.
Si Dios ( y el cyberespacio junto a mi amplia ignorancia informática) quiere, ahora podéis dejar vuestros comentarios en la parte de abajo donde pone coments.
Y pasado esto ya, os contaría algo nuevo de mi vida, pero en realidad no hay mucho que contar. Hemos vuelto a los exámenes y eso es lo más importante, todos los universitarios (y los no también) sabéis lo que es eso. Así que nada, fuerza, valor, y al toro.
Escuchad No eres feo ni ná, de SFDK. Algo desagradable a ratos xro muy divertida (al menos para este que os escribe).
Hasta más ver, hermanitos...
miércoles, mayo 11, 2005
11 – V – 2005
MI GENERACION
Pues si hermanitos, mala hierba nunca muere…
Iba a proponer un artículo sobre las anginas que me aquejan o sobre lo contento que estoy porque el Barça por fin parece que ganará la liga este año. Pero no, en vez de ello, me ha dado un arranque de criticón de pura cepa y por ello, me he animado a hablar de algo que creo que tiene mucha más importancia que esas cosas: he decidido hablar sobre mi generación.
No, no me estoy refiriendo a la canción de la cursi de Beatriz Luengo (cursi para mi, porque quiero ser respetuoso con las demás opiniones ya que a mi me parece cursi pero otra persona podría fundar una religión entorno a ella cual Maradona enfarlopado hasta la médula). Me estoy refiriendo ni más ni menos que a mi generación, la de los jóvenes de hoy en día. Nos dicen que estamos vacíos, que la juventud de hoy va perdida y sin rumbo. Y yo me atrevo por una vez a desafiar lo impuesto, pues ¿Quién nos dice que estamos perdidos? ¿Quién puede ser tan perfecto que puede ver que nosotros erramos y no quien lo dice?
En cualquier caso no voy a ir de mártir. Sí, es cierto, estamos bastante descarriados. Pero no solo los jóvenes, sino también los adultos, los niños y los ancianos. Dicen que vamos perdidos y que no creemos en nada. Pero no es culpa nuestra. Somos la generación de los desencantados y de los pesimistas. En suma, a los jóvenes se nos acusa de ser negativos. Pues vean ustedes que yo me planto aquí, miren por dónde. No pienso aceptar el papel del culpable porque alguien me lo haya querido imponer. Quizás estemos perdidos y sin rumbo, pero ello es debido al mundo que se nos ha plantado delante. Intentaría hacer una crítica constructiva de esto, pero ya no es que no puedo, es que no quiero, no me da la gana y no me sale de mis sempiternos cojones. El Mundo que se nos ha puesto delante es un mundo de triunfadores, de no importa qué haya que hacer para alcanzar el éxito, a qué costa, o, quizás más importante, a quién haya que pisotear ¿Decís que estamos perdidos? Sí, pero es culpa vuestra, culpa de los adultos que pensando que hacíais lo correcto instruyéndonos en un mundo competitivo, nos habéis puesto a comandar el futuro de un mundo vacío y sin ideales.
¿Quiénes os creéis que sois para darnos lecciones a nosotros? ¿Acaso vuestro mundo era mejor que el nuestro? Francamente, no sería difícil de conseguir. Pero claro, cuando desviáis el rumbo, el mundo se complica y somos nosotros quienes tenemos que arreglarlo, entonces ale, a quejarse porque el mundo va a mal y en constante declive y los jóvenes (o ya no los jóvenes sólo, sino la generación actual, mi generación) no lo arreglan y lo ponen como a nosotros nos gustaría.
Pues se acabó lo que se daba. Aquí es donde por primera vez después de mucho tiempo, yo planto cara y me niego a ser parte de esta crítica destructiva y sin fundamentos. No. No quiero que se me eche la culpa por algo que me he encontrado de cara y no se puede cambiar de la noche a la mañana. No quiero que me hagan responsable de cosas en las que no he tenido nada que ver. No quiero que se diga que estamos en un mundo sin valores cuando anteriores a nosotr@s lo han deshumanizado.
Por todo ello me planto e insto a los demás a que hagan lo mismo que yo. Si alguna vez te dicen de nuevo lo leído anteriormente, cabréate, muerde, escupe, patea espinillas y si después de ello alguien te dice que no es correcto, dile con el pecho henchido de orgullo “hago lo que puedo con el mundo que me dejaste, solo que hoy estoy cabread@”.
Nada más. Escuchad Recargando de Def con Dos, que viene muy al caso para la ocasión.
Hasta más ver, hermanitos…
MI GENERACION
Pues si hermanitos, mala hierba nunca muere…
Iba a proponer un artículo sobre las anginas que me aquejan o sobre lo contento que estoy porque el Barça por fin parece que ganará la liga este año. Pero no, en vez de ello, me ha dado un arranque de criticón de pura cepa y por ello, me he animado a hablar de algo que creo que tiene mucha más importancia que esas cosas: he decidido hablar sobre mi generación.
No, no me estoy refiriendo a la canción de la cursi de Beatriz Luengo (cursi para mi, porque quiero ser respetuoso con las demás opiniones ya que a mi me parece cursi pero otra persona podría fundar una religión entorno a ella cual Maradona enfarlopado hasta la médula). Me estoy refiriendo ni más ni menos que a mi generación, la de los jóvenes de hoy en día. Nos dicen que estamos vacíos, que la juventud de hoy va perdida y sin rumbo. Y yo me atrevo por una vez a desafiar lo impuesto, pues ¿Quién nos dice que estamos perdidos? ¿Quién puede ser tan perfecto que puede ver que nosotros erramos y no quien lo dice?
En cualquier caso no voy a ir de mártir. Sí, es cierto, estamos bastante descarriados. Pero no solo los jóvenes, sino también los adultos, los niños y los ancianos. Dicen que vamos perdidos y que no creemos en nada. Pero no es culpa nuestra. Somos la generación de los desencantados y de los pesimistas. En suma, a los jóvenes se nos acusa de ser negativos. Pues vean ustedes que yo me planto aquí, miren por dónde. No pienso aceptar el papel del culpable porque alguien me lo haya querido imponer. Quizás estemos perdidos y sin rumbo, pero ello es debido al mundo que se nos ha plantado delante. Intentaría hacer una crítica constructiva de esto, pero ya no es que no puedo, es que no quiero, no me da la gana y no me sale de mis sempiternos cojones. El Mundo que se nos ha puesto delante es un mundo de triunfadores, de no importa qué haya que hacer para alcanzar el éxito, a qué costa, o, quizás más importante, a quién haya que pisotear ¿Decís que estamos perdidos? Sí, pero es culpa vuestra, culpa de los adultos que pensando que hacíais lo correcto instruyéndonos en un mundo competitivo, nos habéis puesto a comandar el futuro de un mundo vacío y sin ideales.
¿Quiénes os creéis que sois para darnos lecciones a nosotros? ¿Acaso vuestro mundo era mejor que el nuestro? Francamente, no sería difícil de conseguir. Pero claro, cuando desviáis el rumbo, el mundo se complica y somos nosotros quienes tenemos que arreglarlo, entonces ale, a quejarse porque el mundo va a mal y en constante declive y los jóvenes (o ya no los jóvenes sólo, sino la generación actual, mi generación) no lo arreglan y lo ponen como a nosotros nos gustaría.
Pues se acabó lo que se daba. Aquí es donde por primera vez después de mucho tiempo, yo planto cara y me niego a ser parte de esta crítica destructiva y sin fundamentos. No. No quiero que se me eche la culpa por algo que me he encontrado de cara y no se puede cambiar de la noche a la mañana. No quiero que me hagan responsable de cosas en las que no he tenido nada que ver. No quiero que se diga que estamos en un mundo sin valores cuando anteriores a nosotr@s lo han deshumanizado.
Por todo ello me planto e insto a los demás a que hagan lo mismo que yo. Si alguna vez te dicen de nuevo lo leído anteriormente, cabréate, muerde, escupe, patea espinillas y si después de ello alguien te dice que no es correcto, dile con el pecho henchido de orgullo “hago lo que puedo con el mundo que me dejaste, solo que hoy estoy cabread@”.
Nada más. Escuchad Recargando de Def con Dos, que viene muy al caso para la ocasión.
Hasta más ver, hermanitos…
jueves, abril 21, 2005
21 - IV - 2005
HABEMUS MULETAS ET CENAS DE CLASE
He vuelto queridos camaradas...
Pues así es. Como de costumbre, hacía mucho que no escribia y pensaba que ya venía siendo hora. Como casi todos sabéis (bien por mi propia boca o si no por el "ingenioso", como siempre, nombre del título, vuelvo a llevar muletas otra vez, porque me hice un esguince en la misma pierna, en el misnmo tobillo y exactamente en la misma zona que el anterior de hace unos meses, desgraciadamente tiene pinta de tobillo mal curado. Lo peor esque estoy encerrado en casa sin salir casi y me esta llevando a aburrirme mogollon. Menos mal que tengo la Play y pude ver un gran peliculon, El Efecto Mariposa. Pero yaa veremos cómo van las cosas. Por lo pronto mientras escribo estas líneas toda mi clase de tarde está esperando que vaya a la cena que tenemos esta noche. Ya veremos qué tal va el tobillo de aquí a esta noche y obraré en consecuencia, porque además seguramente tambien me faltara una persna y no sé como andare de ánimos.
Porque esa es mi otra realidad. Llevo tiempo rarillo. Estoy de un pasotismo que roza lo preocupante, sin ganas de hacer nada. Ya veremos como sigo evolucionando porque seguir así no puede ser bueno, es como si estuviese desmotivado de todo.
En otro orden de cosascreo que en un par de sabados tendré que quedarme en Valencia para ver el Levante - Málaga, que presupongo será en sabado porque me regalaron la entrada. Mientras tanto yo estoy esperando a que llegue este sabado,y no para salir (porque no sé si podré más que nada) sino porque es mi santo, el día 23, ese día que un cabroncete llamado Beckham me usurpó a mi y a otros tantos miles de Jorges más. A ver si este año mi madre me regala un libro como es la tradición y me regala el de El Hundimiento, que me llama mucho ese libro más aun despues de haber visto la genial película del Veterano Bruno Ganz.
Por último desearle suerte al Ratzinger este (era Benedicto XVI creo) que tiene cara de Hannibal Lecter, aunque me da mala espina, la verdad, eso de que sea conservador no creo yo que fuese lo que necesitabamos ahora (en realidad dudo que necesitaramos a la totalidad de la Iglesia, pero no quiero meter remover heridas...)
Os dejo amigos. Escuchad Hasta que el Cuerpo Aguante, una canción quepara mí ya es un himno que sigo a rajatabla de mi grupo por excelencia, Mägo de Oz
Hasta más ver, hermanitos...
HABEMUS MULETAS ET CENAS DE CLASE
He vuelto queridos camaradas...
Pues así es. Como de costumbre, hacía mucho que no escribia y pensaba que ya venía siendo hora. Como casi todos sabéis (bien por mi propia boca o si no por el "ingenioso", como siempre, nombre del título, vuelvo a llevar muletas otra vez, porque me hice un esguince en la misma pierna, en el misnmo tobillo y exactamente en la misma zona que el anterior de hace unos meses, desgraciadamente tiene pinta de tobillo mal curado. Lo peor esque estoy encerrado en casa sin salir casi y me esta llevando a aburrirme mogollon. Menos mal que tengo la Play y pude ver un gran peliculon, El Efecto Mariposa. Pero yaa veremos cómo van las cosas. Por lo pronto mientras escribo estas líneas toda mi clase de tarde está esperando que vaya a la cena que tenemos esta noche. Ya veremos qué tal va el tobillo de aquí a esta noche y obraré en consecuencia, porque además seguramente tambien me faltara una persna y no sé como andare de ánimos.
Porque esa es mi otra realidad. Llevo tiempo rarillo. Estoy de un pasotismo que roza lo preocupante, sin ganas de hacer nada. Ya veremos como sigo evolucionando porque seguir así no puede ser bueno, es como si estuviese desmotivado de todo.
En otro orden de cosascreo que en un par de sabados tendré que quedarme en Valencia para ver el Levante - Málaga, que presupongo será en sabado porque me regalaron la entrada. Mientras tanto yo estoy esperando a que llegue este sabado,y no para salir (porque no sé si podré más que nada) sino porque es mi santo, el día 23, ese día que un cabroncete llamado Beckham me usurpó a mi y a otros tantos miles de Jorges más. A ver si este año mi madre me regala un libro como es la tradición y me regala el de El Hundimiento, que me llama mucho ese libro más aun despues de haber visto la genial película del Veterano Bruno Ganz.
Por último desearle suerte al Ratzinger este (era Benedicto XVI creo) que tiene cara de Hannibal Lecter, aunque me da mala espina, la verdad, eso de que sea conservador no creo yo que fuese lo que necesitabamos ahora (en realidad dudo que necesitaramos a la totalidad de la Iglesia, pero no quiero meter remover heridas...)
Os dejo amigos. Escuchad Hasta que el Cuerpo Aguante, una canción quepara mí ya es un himno que sigo a rajatabla de mi grupo por excelencia, Mägo de Oz
Hasta más ver, hermanitos...
viernes, abril 08, 2005
8 - IV - 2005
DE PONTIFICES, PRINCIPES, DERBYS Y CERVEZAS
Dos posts seguidos, esto es todo un logro...
Aqui estoy de nuevo queridos hermanitos. Como véis en el título de esta ocasión combino actualidad con mi propia vida cotidiana. Aun pago el precio de las cervezas de la fiesta universitaria del dia 7... en fin, valor y a aguantar el resacón.
Pocas novedades en mi vida, salvo que estoy ultimamente un poco muy bastante pasota. Sí, sé que la frase es incorrecta e incoherente gramaticalmente, pero me la suda, los que me conocen ya saben que yo me lo monto así...
Ahora a intentar centrarse en los estudios de nuevo (árdua tarea por otra parte) y a esperar que el Barça gane el derby contra los Mandriles del domingo diez. Y en una semana a Piles de camping con mis compañeros de CRJ, que ya hay ganas. Agradecer a mis compañera/os Ana, Nacho, Gavilá, Vero, Vane (niña, inaugumramos el Rally Blasco Ibañez - Pesset!!!) y mención especial a Vicky, con quien me lo pasé estupendamente y puede ser el nuevo fichaje estrella de las noches universitarias (a pesar de que le falta aguantar un poco más...exactamente igual que a mi). De Victor y Saoro no hablo porque todos sabéis como son: inimitablemente los mejores.
Nos vemos. Escuchad Miedo de M-Clan. Simplemente preciosa.
Hasta más ver, hermanitos...
DE PONTIFICES, PRINCIPES, DERBYS Y CERVEZAS
Dos posts seguidos, esto es todo un logro...
Aqui estoy de nuevo queridos hermanitos. Como véis en el título de esta ocasión combino actualidad con mi propia vida cotidiana. Aun pago el precio de las cervezas de la fiesta universitaria del dia 7... en fin, valor y a aguantar el resacón.
Pocas novedades en mi vida, salvo que estoy ultimamente un poco muy bastante pasota. Sí, sé que la frase es incorrecta e incoherente gramaticalmente, pero me la suda, los que me conocen ya saben que yo me lo monto así...
Ahora a intentar centrarse en los estudios de nuevo (árdua tarea por otra parte) y a esperar que el Barça gane el derby contra los Mandriles del domingo diez. Y en una semana a Piles de camping con mis compañeros de CRJ, que ya hay ganas. Agradecer a mis compañera/os Ana, Nacho, Gavilá, Vero, Vane (niña, inaugumramos el Rally Blasco Ibañez - Pesset!!!) y mención especial a Vicky, con quien me lo pasé estupendamente y puede ser el nuevo fichaje estrella de las noches universitarias (a pesar de que le falta aguantar un poco más...exactamente igual que a mi). De Victor y Saoro no hablo porque todos sabéis como son: inimitablemente los mejores.
Nos vemos. Escuchad Miedo de M-Clan. Simplemente preciosa.
Hasta más ver, hermanitos...
viernes, abril 01, 2005
1 - IV - 2005
DE LA TEORIA DEL CAOS
Largo tiempo hacía que no actualizaba...
Pues si, sabéis que tardo en actualizar, pero qué le voy a hacer, siempre he sido lento para i propio blog (algo triste) así que esta vez no iba a ser la excepción.
Muchísimas cosas han pasado desde la última actualización. Posiblemente la más importante sea que vulevo a estar solo otra vez. Las cosas no han ido (mejor dicho, no tenian pinta de ir) como yo esperaba, de forma tal que ha habaido que frenar antes de que fuese demasiado tarde. Por una vez había encontrado a la persona adecuada, pero no se puede luchar contra el destino, que debe ser, en mi caso, la soledad ante la tortura.
Por otra parte por fin he encontrado los tres trozos de goma que me traían de cabeza: La pulserita del LIvestrong y las dos de Stand Up & Speak Up. No es que sea nada del otro mundo, pero esta bien y asi, aunque sea con poca cantidad se ayuda un poco, que falta hace.
Y bueno en verdad querría contaros muchas cosas más debido a lo poco que actualizo... pero estoy sin ideas, la verdad. Solo esperar que la cena que esta noche tengo con mis compañeros de bachiller sea la mar de agradable y que nos lo pasemos de cine. Hoy si que haré valer eso de "Hasta que salga el sol, mi amigo es el alcohol". Solo esperar despues de esto que todo os vaya bien y que nos veamos pronto por aqui. Prometo postear más asiduamente en cuanto el Caos vuelva a la normalidad.
Escuchad Alma de Bolero, de Ana Belen.
Hasta más ver, hermanitos...
DE LA TEORIA DEL CAOS
Largo tiempo hacía que no actualizaba...
Pues si, sabéis que tardo en actualizar, pero qué le voy a hacer, siempre he sido lento para i propio blog (algo triste) así que esta vez no iba a ser la excepción.
Muchísimas cosas han pasado desde la última actualización. Posiblemente la más importante sea que vulevo a estar solo otra vez. Las cosas no han ido (mejor dicho, no tenian pinta de ir) como yo esperaba, de forma tal que ha habaido que frenar antes de que fuese demasiado tarde. Por una vez había encontrado a la persona adecuada, pero no se puede luchar contra el destino, que debe ser, en mi caso, la soledad ante la tortura.
Por otra parte por fin he encontrado los tres trozos de goma que me traían de cabeza: La pulserita del LIvestrong y las dos de Stand Up & Speak Up. No es que sea nada del otro mundo, pero esta bien y asi, aunque sea con poca cantidad se ayuda un poco, que falta hace.
Y bueno en verdad querría contaros muchas cosas más debido a lo poco que actualizo... pero estoy sin ideas, la verdad. Solo esperar que la cena que esta noche tengo con mis compañeros de bachiller sea la mar de agradable y que nos lo pasemos de cine. Hoy si que haré valer eso de "Hasta que salga el sol, mi amigo es el alcohol". Solo esperar despues de esto que todo os vaya bien y que nos veamos pronto por aqui. Prometo postear más asiduamente en cuanto el Caos vuelva a la normalidad.
Escuchad Alma de Bolero, de Ana Belen.
Hasta más ver, hermanitos...
martes, marzo 01, 2005
DE LA GRIPE Y TODO LO QUE HOY REPRESENTA
1 - III - 2005
Pues sí, he vuelto, aunque no en plenas facultades...
Y esque, cogiendo el relevo de mi buen amigo Seyo K. estoy con gripe, mis queridos hermanitos. Fastidia mucho por muchos motivos:
- Estoy de mucha más mala leche cuando estoy enfermo.
- Si ya tengo poca fuerza de normal, ahora mucha menos.
- Es frustrante ir a una horay media de prácticas y llegar a casa agotado... de estar sentado.
- Por una vez que el Levante juega el miércoles, me quedaré sin ir a verlo...
Eso sí, tambien tiene sus partes buenas:
- He acabado el libro que estaba leyendo (El Último Catón, de Matilde Asensi).
- No hay que ir a clase (apenas).
- Me libro de la ola de frio polar.
Así que todo depende del cristal con que se mire. Pero bueno, creía que era necesario volver a dar señales de vida.
En mi vida todo va como siempre: de forma normal y rara. Vuelvo a ser bastante asiduo en los foros de El Trono y de la Cámara. Sigo disfrutando cuando los amigos nos vamos por ahi y mantengo el contacto con mis amigos de la Creu (a pesar de que sigo de vacaciones "indefinidas", cosa que les agradezco). Pero sobre todo tengo a una bellisima mujer que me quiere (y a quien por supuesto yo tambien quiero) y que me ayuda a tirar adelante por mucho que cueste. Te quiero Lorena!
En el resto todo me va más o menos bien. Ultimamente me muero de ganas de ver a mis ex - compañeros de Bachiller (sé que algun@ de ell@ s entra muy de vez en cuando por aquí), así que sepáis que me acuerdo de vosotros y que a ver si quedamos para hacer una cena dentro de poco ok?
Bueno, se me acaban los argumentos. Nos vemos pronto. Escuchad This is the Last Time, de Keane, la que está siendo para mí la gran revelación musical. Me despido con un gran apoyo para mis dos equipos, queparece que les van las cosas bastante bien: Força Barça i Força LLevant Unió Esportiva!!!
Hasta más ver, Hermanitos...
1 - III - 2005
Pues sí, he vuelto, aunque no en plenas facultades...
Y esque, cogiendo el relevo de mi buen amigo Seyo K. estoy con gripe, mis queridos hermanitos. Fastidia mucho por muchos motivos:
- Estoy de mucha más mala leche cuando estoy enfermo.
- Si ya tengo poca fuerza de normal, ahora mucha menos.
- Es frustrante ir a una horay media de prácticas y llegar a casa agotado... de estar sentado.
- Por una vez que el Levante juega el miércoles, me quedaré sin ir a verlo...
Eso sí, tambien tiene sus partes buenas:
- He acabado el libro que estaba leyendo (El Último Catón, de Matilde Asensi).
- No hay que ir a clase (apenas).
- Me libro de la ola de frio polar.
Así que todo depende del cristal con que se mire. Pero bueno, creía que era necesario volver a dar señales de vida.
En mi vida todo va como siempre: de forma normal y rara. Vuelvo a ser bastante asiduo en los foros de El Trono y de la Cámara. Sigo disfrutando cuando los amigos nos vamos por ahi y mantengo el contacto con mis amigos de la Creu (a pesar de que sigo de vacaciones "indefinidas", cosa que les agradezco). Pero sobre todo tengo a una bellisima mujer que me quiere (y a quien por supuesto yo tambien quiero) y que me ayuda a tirar adelante por mucho que cueste. Te quiero Lorena!
En el resto todo me va más o menos bien. Ultimamente me muero de ganas de ver a mis ex - compañeros de Bachiller (sé que algun@ de ell@ s entra muy de vez en cuando por aquí), así que sepáis que me acuerdo de vosotros y que a ver si quedamos para hacer una cena dentro de poco ok?
Bueno, se me acaban los argumentos. Nos vemos pronto. Escuchad This is the Last Time, de Keane, la que está siendo para mí la gran revelación musical. Me despido con un gran apoyo para mis dos equipos, queparece que les van las cosas bastante bien: Força Barça i Força LLevant Unió Esportiva!!!
Hasta más ver, Hermanitos...
jueves, febrero 10, 2005
10 - II - 2005
En fin, todo lo malo acaba tarde o temprano...
Me refiero a los exámenes queridos hermasnitos...mientras escribo esto solo me queda un dia para acabarlos de una puñetera vez (parecía que nunca llegaríael final).
Ultimamente las cosas van bastante bien, no me puedo quejar. Aquellos que me conozcan sabrán ya que perdí la soltería, y estoy más que feliz por ello. Me ha costado pero "corrí el riesgo" y ahora estoy muy muy feliz (desde aqui aprovecho para decirle a Lorena que la quiero un montón y que espero que llegue el viernes para vernos... osease mañana)
Por otra parte llevamos un tiempo muy bien todos los colegas (mención especial a esos carnavales de Pego, donde me disfracé de mi querido Alex, protagonista de La Naranja Mecánica; lo único que lamento es no ver más a Seyo, aunque gracias al cielo eso cambiara el viernes). Además por fin, (sacamos la idea antes de Navidad) despues de un par de meses...el viernes nos daremos los colegas el regalo del aigo invisible... qué cosas.
La mala suerte, esta vez entre comillas, sigue acompañandome y ahora que me estaba volviendo un teleadicto de la FOX en ONO viendo mis tres series favoritas ahora mismo (y por este orden: Padre de Familia, O.C. y Futurama) me tengo que volver a Valencia...en fin, "mala suerte".
Nada más. Solo desear a los pobres sufridores como yo q su suplicio acabe en breve y que les vaya lo mejor posible. Por cierto esta noche y como relax Pre-Examen, voy a Mestalla a ver el partido entre el combinado del Valencia y mi querida Levante U.D. ante otro combinado de estrellas de la liga en beneficio a las víctimas del Tsunami que arrasó gran parte de Asia. Os llamo a ir a todos aunque no os guste el futbol... es una oportunidad unica para ayudar a esa gente que tanto lo necesita y la entrada es gratuita, el donativo se hará en las huchas ubicadas para ello.
Escuchad California de Phantom Planet (el tema central de la serie O.C.)
Hasta más ver, hermanitos...
En fin, todo lo malo acaba tarde o temprano...
Me refiero a los exámenes queridos hermasnitos...mientras escribo esto solo me queda un dia para acabarlos de una puñetera vez (parecía que nunca llegaríael final).
Ultimamente las cosas van bastante bien, no me puedo quejar. Aquellos que me conozcan sabrán ya que perdí la soltería, y estoy más que feliz por ello. Me ha costado pero "corrí el riesgo" y ahora estoy muy muy feliz (desde aqui aprovecho para decirle a Lorena que la quiero un montón y que espero que llegue el viernes para vernos... osease mañana)
Por otra parte llevamos un tiempo muy bien todos los colegas (mención especial a esos carnavales de Pego, donde me disfracé de mi querido Alex, protagonista de La Naranja Mecánica; lo único que lamento es no ver más a Seyo, aunque gracias al cielo eso cambiara el viernes). Además por fin, (sacamos la idea antes de Navidad) despues de un par de meses...el viernes nos daremos los colegas el regalo del aigo invisible... qué cosas.
La mala suerte, esta vez entre comillas, sigue acompañandome y ahora que me estaba volviendo un teleadicto de la FOX en ONO viendo mis tres series favoritas ahora mismo (y por este orden: Padre de Familia, O.C. y Futurama) me tengo que volver a Valencia...en fin, "mala suerte".
Nada más. Solo desear a los pobres sufridores como yo q su suplicio acabe en breve y que les vaya lo mejor posible. Por cierto esta noche y como relax Pre-Examen, voy a Mestalla a ver el partido entre el combinado del Valencia y mi querida Levante U.D. ante otro combinado de estrellas de la liga en beneficio a las víctimas del Tsunami que arrasó gran parte de Asia. Os llamo a ir a todos aunque no os guste el futbol... es una oportunidad unica para ayudar a esa gente que tanto lo necesita y la entrada es gratuita, el donativo se hará en las huchas ubicadas para ello.
Escuchad California de Phantom Planet (el tema central de la serie O.C.)
Hasta más ver, hermanitos...
martes, enero 18, 2005
DE MARIA, LA NIÑA DE CANEIRA
18 - I - 2005
Pues no quisiera empezar así, pero no hay más remedio...
Como ya sabréis (y quienes no ahora lo haréis) el pasado Domingo falleció una pequeña niña de ocho meses de edad a las 15:00 horas aproximadamente debido al síndrome de la muerte súbita del lactante. No tendría nada de especial de no ser porque se trataba de la hija pequeña del jugador del Valencia, Marco Caneira.
Esto me ha hecho replantearme algunas cosas... Yo defendía que era una obligación que Caneira no jugara ese partido (que daba comienzo unas dos horas despues del fallecimiento de la pequeña en Pamplona en el estadio de El Sadar ante Osasuna), pero que era la obligación del equipo jugar el encuentro. Pasado el tiempo he reflexionado, y me he dado cuenta que yo caí en el error en que cayó la Federación, El Colegio de Arbitros y los propios entrenadores Aguirre y Ranieri: Hemos deshumanizado el futbol. No se trataba de una lluvia copiosa o de una densa niebla, se trataba de la vida de una criatura de ocho meses; se trataba de consolar a unos jugadores (más que jugadores, compañeros) rotos; se trataba, en definitiva, de un respeto hacia las personas.
Tambien se me han presentado algunas dudas: ¿Por qué no había nadie en la RFEF un domingo de una jornada de Liga?¿Por qué, a pesar de la rivalidad, no se guardó un minuto de silencio en el derby valenciano Levante - Villarreal, partido al que asistió quien aquí escribe? Allí sí se guardó un minuto de silencio, pero por el ex presidente de la entidad Levantinista.
En cualquier caso ya no hay que darle más vueltas. Que sirva de lección para la próxima vez. Que haya alguien en la Federación en una próxima jornada de Liga; Que el Colegio de árbitros haga otro tanto; Que los entrenadores paren ellos el partido y planten cara ante tales acciones; pero sobre todo, y esto es lo más importante, que no vuelva a ocurrir y que esa pobre niña descanse en paz.
Nada más, escuchad Tears in Heaven de Eric Clapton, que viene muy al caso.
Hasta más ver, Hermanitos...
18 - I - 2005
Pues no quisiera empezar así, pero no hay más remedio...
Como ya sabréis (y quienes no ahora lo haréis) el pasado Domingo falleció una pequeña niña de ocho meses de edad a las 15:00 horas aproximadamente debido al síndrome de la muerte súbita del lactante. No tendría nada de especial de no ser porque se trataba de la hija pequeña del jugador del Valencia, Marco Caneira.
Esto me ha hecho replantearme algunas cosas... Yo defendía que era una obligación que Caneira no jugara ese partido (que daba comienzo unas dos horas despues del fallecimiento de la pequeña en Pamplona en el estadio de El Sadar ante Osasuna), pero que era la obligación del equipo jugar el encuentro. Pasado el tiempo he reflexionado, y me he dado cuenta que yo caí en el error en que cayó la Federación, El Colegio de Arbitros y los propios entrenadores Aguirre y Ranieri: Hemos deshumanizado el futbol. No se trataba de una lluvia copiosa o de una densa niebla, se trataba de la vida de una criatura de ocho meses; se trataba de consolar a unos jugadores (más que jugadores, compañeros) rotos; se trataba, en definitiva, de un respeto hacia las personas.
Tambien se me han presentado algunas dudas: ¿Por qué no había nadie en la RFEF un domingo de una jornada de Liga?¿Por qué, a pesar de la rivalidad, no se guardó un minuto de silencio en el derby valenciano Levante - Villarreal, partido al que asistió quien aquí escribe? Allí sí se guardó un minuto de silencio, pero por el ex presidente de la entidad Levantinista.
En cualquier caso ya no hay que darle más vueltas. Que sirva de lección para la próxima vez. Que haya alguien en la Federación en una próxima jornada de Liga; Que el Colegio de árbitros haga otro tanto; Que los entrenadores paren ellos el partido y planten cara ante tales acciones; pero sobre todo, y esto es lo más importante, que no vuelva a ocurrir y que esa pobre niña descanse en paz.
Nada más, escuchad Tears in Heaven de Eric Clapton, que viene muy al caso.
Hasta más ver, Hermanitos...
martes, enero 11, 2005
DE LA COJERA, ROBOS, IGLESIA Y OTROS ASUNTOS
11 - I - 2005
En fin, aquí está mi primer post del 2005...
En primer lugar felicitaros el año a todos y todas. Como la gran mayoría de mis conocidos/as sabrá ya, estoy con la pata chula, vendaje compresivo en el tobillo derecho o, dicho en cristiano, con esguince y muletas. Es lo peor del mundo, acabas con las manos destrozadas y cansadisimo al final del dia. Lo bueno, eso sí, es que te ahorras el gimnasio, ya veréis mis brazos dentro de una semana ya...
En fin, las navidades pasaron y me dejaron la camiseta del Levante U.D., una chaqueta y el GTA:San Andreas para la PSX 2 y un MP3 (mención aparte al ya mencionado esguince...). Espero que con vosotros tb se hayan portado bien los reyes o el gordo de rojo.
Y ahora pasemos a un tema que me cabreó enormemente: el derby valenciano, el Valencia - Levante. El Valencia siempre quejándose de que le roban en el Bernabéu, de si le han dejado de pitar un penalty, de si le han pitado un fuera de juego que no era... Y resulta que se pasan la vida pidiendo a los contrarios y a los arbitros que reconozcan sus errores y cuando ellos mismos son agraciados con esa gracia que tienen los arbitros españoles (sin duda alguna los peores de toda la UEFA, solo seguidos de cerca por Al-Ghandur y el línea) no dicen ni mu y se callan como putas... señores aficionados del Valencia (y esto no va solo por Dany porque sé que habrá más gente) más humildad y reconoced que lo de Mista no entró (toma de tele confirmada: NO entra). Os diría que se lo reconociéseis a los granotas, pero sé que eso es pedir algo que no esta en la mano de los chotos...
Por último, deciros que segun los canones de la Iglesia Católica (esa Santa e incorrupta institución, como ha quedado y esta quedando demostrado a lo largo de la historia) me he convertido en un asesino y, por tanto, iré derecho al infierno. Cuál fue el motivo, os preguntareis. Pues no fue otro que dar el consentimiento como mayor de edad para que a una amiga le recetran la famosa píldora del día despues. No os preocupeis, yo no tuve nada que ver en motivos de que le tuviesen que dar la píldora, no sé si me explico. En cualquier caso sabed que yo que siempre intento preocuparme por los demás voy a ir al averno. Cosas del infierno? Tal vez, pero aunque no entiendo mucho, supongo que todo será cosa de la burocracia clerical...
En suma amigos, despues de este crítico (en su mayoría) post, me despido de vosotros/as y os recomiendo musicalmente Lady Blues, de Enrique Bunbury; está algo pasada, pero es buena (o, al menos, eso me gusta creer).
Hasta más ver, hermanitos...
11 - I - 2005
En fin, aquí está mi primer post del 2005...
En primer lugar felicitaros el año a todos y todas. Como la gran mayoría de mis conocidos/as sabrá ya, estoy con la pata chula, vendaje compresivo en el tobillo derecho o, dicho en cristiano, con esguince y muletas. Es lo peor del mundo, acabas con las manos destrozadas y cansadisimo al final del dia. Lo bueno, eso sí, es que te ahorras el gimnasio, ya veréis mis brazos dentro de una semana ya...
En fin, las navidades pasaron y me dejaron la camiseta del Levante U.D., una chaqueta y el GTA:San Andreas para la PSX 2 y un MP3 (mención aparte al ya mencionado esguince...). Espero que con vosotros tb se hayan portado bien los reyes o el gordo de rojo.
Y ahora pasemos a un tema que me cabreó enormemente: el derby valenciano, el Valencia - Levante. El Valencia siempre quejándose de que le roban en el Bernabéu, de si le han dejado de pitar un penalty, de si le han pitado un fuera de juego que no era... Y resulta que se pasan la vida pidiendo a los contrarios y a los arbitros que reconozcan sus errores y cuando ellos mismos son agraciados con esa gracia que tienen los arbitros españoles (sin duda alguna los peores de toda la UEFA, solo seguidos de cerca por Al-Ghandur y el línea) no dicen ni mu y se callan como putas... señores aficionados del Valencia (y esto no va solo por Dany porque sé que habrá más gente) más humildad y reconoced que lo de Mista no entró (toma de tele confirmada: NO entra). Os diría que se lo reconociéseis a los granotas, pero sé que eso es pedir algo que no esta en la mano de los chotos...
Por último, deciros que segun los canones de la Iglesia Católica (esa Santa e incorrupta institución, como ha quedado y esta quedando demostrado a lo largo de la historia) me he convertido en un asesino y, por tanto, iré derecho al infierno. Cuál fue el motivo, os preguntareis. Pues no fue otro que dar el consentimiento como mayor de edad para que a una amiga le recetran la famosa píldora del día despues. No os preocupeis, yo no tuve nada que ver en motivos de que le tuviesen que dar la píldora, no sé si me explico. En cualquier caso sabed que yo que siempre intento preocuparme por los demás voy a ir al averno. Cosas del infierno? Tal vez, pero aunque no entiendo mucho, supongo que todo será cosa de la burocracia clerical...
En suma amigos, despues de este crítico (en su mayoría) post, me despido de vosotros/as y os recomiendo musicalmente Lady Blues, de Enrique Bunbury; está algo pasada, pero es buena (o, al menos, eso me gusta creer).
Hasta más ver, hermanitos...
martes, diciembre 21, 2004
21 - XII - 2004
Aqui estoy otra vez...
Emulando a mi querido amigo dueño del blog, aprovecho mismamente para felicitaros las fiestas (a pesar de que enviaré una felicitación personalizada a mis personas más queridas).
Bueno, deciros que empiezo el año académico con un pie excelente... He aprobado Desarrollo 2!!!!!! Estoy felicísimo... Aunque sea una pijotada como una catedral con el cocodrilo de Lacoste en la nave central decirlo así.
En verdad esta vez hay poco que decir... solo deciros que me ha encantado pasar este año con vosotros (no creo que pueda volver a entrar) y que espero pasar muchos más.
Desde el que probablemente sea mi último post este año, me despido de todos vosotros hasta el 2005. Escuchad, como última recomendación del año, She will be Loved, de Maroon 5.
Hasta más ver, Hermanitos...
Aqui estoy otra vez...
Emulando a mi querido amigo dueño del blog, aprovecho mismamente para felicitaros las fiestas (a pesar de que enviaré una felicitación personalizada a mis personas más queridas).
Bueno, deciros que empiezo el año académico con un pie excelente... He aprobado Desarrollo 2!!!!!! Estoy felicísimo... Aunque sea una pijotada como una catedral con el cocodrilo de Lacoste en la nave central decirlo así.
En verdad esta vez hay poco que decir... solo deciros que me ha encantado pasar este año con vosotros (no creo que pueda volver a entrar) y que espero pasar muchos más.
Desde el que probablemente sea mi último post este año, me despido de todos vosotros hasta el 2005. Escuchad, como última recomendación del año, She will be Loved, de Maroon 5.
Hasta más ver, Hermanitos...
21 - XII - 2004
Bueno, este post es de arrepentimiento...
Todos los que paséis por aquí habréis visto lo que escribi a principios de octubre sobre una persona a la que conoci en un concierto. En su momento dije cosas durísimas sobre ella, y llegó el momento de retractarse...
Si es justo reconocer cuando se hacen las cosas bien, es casi una obligacion admitir los errores. Y esta vez me toca mover ficha. Siempre había ido contra los prejuicios y defendido que todos los tios no eramos iguales. Me han dado por ambos flancos y no hay defensa alguna. Solo sé que tenia que pedir disculpas a Lorena, y asi lo haré, porque es una persona que se merece lo mejor y no lo que dije aquí a principios de octubre.
Nada más chica, decirte que lo siento y que te quiero un monton, me tienes para lo que quieras, de verdad.
Con profundo arrepentimiento una vez más:
Jorge
Bueno, este post es de arrepentimiento...
Todos los que paséis por aquí habréis visto lo que escribi a principios de octubre sobre una persona a la que conoci en un concierto. En su momento dije cosas durísimas sobre ella, y llegó el momento de retractarse...
Si es justo reconocer cuando se hacen las cosas bien, es casi una obligacion admitir los errores. Y esta vez me toca mover ficha. Siempre había ido contra los prejuicios y defendido que todos los tios no eramos iguales. Me han dado por ambos flancos y no hay defensa alguna. Solo sé que tenia que pedir disculpas a Lorena, y asi lo haré, porque es una persona que se merece lo mejor y no lo que dije aquí a principios de octubre.
Nada más chica, decirte que lo siento y que te quiero un monton, me tienes para lo que quieras, de verdad.
Con profundo arrepentimiento una vez más:
Jorge
miércoles, diciembre 15, 2004
15 - XII - 2004
Otra vez yo por aquí...
En fin, he venido porque estoy agobiado (mientras escribo esto solo resta una hora para enfrentarme a otro examen). Así que necesitaba tranquilizarme un poco, si es que ese es el término adecuado.
Desafortunadamente he visto lo que ha ocurrido en un foro al cual soy asiduo. Esto va a acabar como el rosario de la aurora. Metí a una amiga (muy buena amiga) en el foro por si le gustaba, y resultó no solo que acabó peleada con todo el mundo, sino que se ha tomado una supuesta justicia por su mano y con argumentos pobres e hipócritas que se derrumban por sí solos por su propia estupidez ha deshecho cosas que eran imporatntes para el resto de la gente. Esto le afecta no solo a esta gente, sino al clima que llevabamos. Por ello, si llegara a leer esto (es posible que sí) le digo desde aquí que deje de comportarse como una maldita (por no usar un término más fuerte) chiquilla y que madure de una vez, que con tal edad falta le hace. Solo quería dejar constancia de ello ya no como Eric Draven, sino como la persona con nombre y apellidos que sabe que soy. Pues ahí queda, veremos si maduras e intentas arreglar esto o si sigues haciendo chiquilladas y recoges el guante, el supuesto guante que seguro creeras que acabo de lanzarte.
Bueno, medio desahogado ya, me gustaria saber por qué cuando llegan exámenes nos ponemos tan mal como todos sabemos. Y hablo en plural porque yo me incluyo el primero. Por qué me pongo así? Horas y horas de trabajo que despues desembocan en el exito absoluto y un escueto "bien" o, por el contrario, decepciones, lágrimas (porque no admitirlo) y un extenso discurso en plan "ya te lo dije". Todo por culpa de un sistema, el universitario, con grandes lagunas que no solo no nos enseña sino que, junto con los gobiernos, nos traban nuestro propio futuro, nuestras ilusiones y, tambien, nuestros sueños.
En fin, visto lo visto, no me puede negar que hoy tenía ganas de quejarme... jejeje. Pero espero seguir en mi línea de todos los que me conocen, riendo y haciendo coñas a cada aliento que doy. Es más, me agradaría que Kane escribiese algun post titulado "De los exámenes y otras alteraciones" o algo parecido. En fin, solo espero que la cosa mejore.
Escuchad hoy no una canción, sino una selección de canciones. Desafortunadamente no tengo los títulos, pero el álbum es el de la BSO de Kill Bill Vol. 2, y las canciones son la 3, la 9, la 12 (excepcionales) y la 15 (no por no ser excepcional es menos mala). Pues eso, salud, paz, amor y toda esa mierda.
Hasta más ver, hermanitos...
Otra vez yo por aquí...
En fin, he venido porque estoy agobiado (mientras escribo esto solo resta una hora para enfrentarme a otro examen). Así que necesitaba tranquilizarme un poco, si es que ese es el término adecuado.
Desafortunadamente he visto lo que ha ocurrido en un foro al cual soy asiduo. Esto va a acabar como el rosario de la aurora. Metí a una amiga (muy buena amiga) en el foro por si le gustaba, y resultó no solo que acabó peleada con todo el mundo, sino que se ha tomado una supuesta justicia por su mano y con argumentos pobres e hipócritas que se derrumban por sí solos por su propia estupidez ha deshecho cosas que eran imporatntes para el resto de la gente. Esto le afecta no solo a esta gente, sino al clima que llevabamos. Por ello, si llegara a leer esto (es posible que sí) le digo desde aquí que deje de comportarse como una maldita (por no usar un término más fuerte) chiquilla y que madure de una vez, que con tal edad falta le hace. Solo quería dejar constancia de ello ya no como Eric Draven, sino como la persona con nombre y apellidos que sabe que soy. Pues ahí queda, veremos si maduras e intentas arreglar esto o si sigues haciendo chiquilladas y recoges el guante, el supuesto guante que seguro creeras que acabo de lanzarte.
Bueno, medio desahogado ya, me gustaria saber por qué cuando llegan exámenes nos ponemos tan mal como todos sabemos. Y hablo en plural porque yo me incluyo el primero. Por qué me pongo así? Horas y horas de trabajo que despues desembocan en el exito absoluto y un escueto "bien" o, por el contrario, decepciones, lágrimas (porque no admitirlo) y un extenso discurso en plan "ya te lo dije". Todo por culpa de un sistema, el universitario, con grandes lagunas que no solo no nos enseña sino que, junto con los gobiernos, nos traban nuestro propio futuro, nuestras ilusiones y, tambien, nuestros sueños.
En fin, visto lo visto, no me puede negar que hoy tenía ganas de quejarme... jejeje. Pero espero seguir en mi línea de todos los que me conocen, riendo y haciendo coñas a cada aliento que doy. Es más, me agradaría que Kane escribiese algun post titulado "De los exámenes y otras alteraciones" o algo parecido. En fin, solo espero que la cosa mejore.
Escuchad hoy no una canción, sino una selección de canciones. Desafortunadamente no tengo los títulos, pero el álbum es el de la BSO de Kill Bill Vol. 2, y las canciones son la 3, la 9, la 12 (excepcionales) y la 15 (no por no ser excepcional es menos mala). Pues eso, salud, paz, amor y toda esa mierda.
Hasta más ver, hermanitos...
martes, diciembre 14, 2004
14 - XII - 2004
Bueno, ya no sé que forma innovadora buscar para comenzar los blogs...
Desgraciadamente, dice mi madre que el que es desgraciado con los cojones tropieza. Así que esta vez no es menos cierto y el ordenador o la conexión (no se cuál de las dos cosas) me va mal, asi que tardare un poco en volver a tener conexion propia. Intentaré, como hoy, seguir vía facultad...
Bueno, parece que la tormenta interna que había se va mitigando poco a poco. Lo de la carrera es lo único que sigue sin resolverse, pero gran cantidad de conflictos internos que tenía se van resolviendo poco a poco, lo cuál es de agradecer.Además por fin he visto un partido de mi querida Levante U.D. (ya es oficialmente mi segundo equipo). Quedó 0 - 0 y nos robaron, pero no importa, ya llegarán tiempos mejores (aunque espero que no en el Nou Camp...). Quizá repita este domingo ante el Albacete, ya veremos.
Por otra parte el pasado viernes hubo cena de clase. Lamenté profundamente la no asistencia de Kane y Mery. En el primer caso, francamente ni me planteaba su no asistencia (aunque para ser sinceros, desconocia lo de las conferencias en las que había estado) pero de haber venido, aunque es cierto que se acopló gente de la otra clase, habría sido la cena de nuestra clase con mayor asistencia (de haber venido él habríamos sido 11). El caso de Mery es diferente. Me dijo que la avisara y lo hice; llegado el momento me enteré de que estaba enferma... una verdadera lástima. En cualquier caso compensa que viniese Ana Master q nunca había venido a ninguna cena. Y me alegro de que viniesen Bea y Anna, porque me divertí mucho con ellas (el rato que estuvimos juntos al menos). Despues, aunque en la fiesta nos dispersamos, me lo pasé estupendamente. Mi veredicto? Repetiría...
Además este finde he estado en Benidorm en un encuentro provincial de voluntariado. Un hotelazo de Lujo (el Bali, q no sabia que era el más alto de Europa) y una gente que mereció la pena conocer. Aunque no puedan leer esto, que Vane, Salva, Majo, Juanfran (eres un crack tio!), Alejandro, Germán y Rafa sepan que han sido cojonudos compañeros de viaje. Sois los mejores muchachos. Gracias (no me olvido de Mariano Machine, pero todos ya sabemos como es...).
En suma y a grandes rasgos, esto ha sido mi vida últimamente. Espero que no os hayáis cansado leyendo este vómito inacabale de acontecimientos y espero poder volver a daros noticias en breve.
Escuchad el Hombre de Hielo, de Söber.
Hasta más ver, Hermanitos...
PD: Aunque conocéis mi sobrado odio hacia el madridismo, No pienso dejar pasar la ocasión condenar lo acontecido en el Bernabéu. La gente quiere vivir tranquila, y no tener que mirar bajo sus asientos o a su alrededor allá donde van, ya sea a la compra, al fútbol o a su propio hogar. Hoy más que nunca y con voz alta,
NO AL TERRORISMO
Bueno, ya no sé que forma innovadora buscar para comenzar los blogs...
Desgraciadamente, dice mi madre que el que es desgraciado con los cojones tropieza. Así que esta vez no es menos cierto y el ordenador o la conexión (no se cuál de las dos cosas) me va mal, asi que tardare un poco en volver a tener conexion propia. Intentaré, como hoy, seguir vía facultad...
Bueno, parece que la tormenta interna que había se va mitigando poco a poco. Lo de la carrera es lo único que sigue sin resolverse, pero gran cantidad de conflictos internos que tenía se van resolviendo poco a poco, lo cuál es de agradecer.Además por fin he visto un partido de mi querida Levante U.D. (ya es oficialmente mi segundo equipo). Quedó 0 - 0 y nos robaron, pero no importa, ya llegarán tiempos mejores (aunque espero que no en el Nou Camp...). Quizá repita este domingo ante el Albacete, ya veremos.
Por otra parte el pasado viernes hubo cena de clase. Lamenté profundamente la no asistencia de Kane y Mery. En el primer caso, francamente ni me planteaba su no asistencia (aunque para ser sinceros, desconocia lo de las conferencias en las que había estado) pero de haber venido, aunque es cierto que se acopló gente de la otra clase, habría sido la cena de nuestra clase con mayor asistencia (de haber venido él habríamos sido 11). El caso de Mery es diferente. Me dijo que la avisara y lo hice; llegado el momento me enteré de que estaba enferma... una verdadera lástima. En cualquier caso compensa que viniese Ana Master q nunca había venido a ninguna cena. Y me alegro de que viniesen Bea y Anna, porque me divertí mucho con ellas (el rato que estuvimos juntos al menos). Despues, aunque en la fiesta nos dispersamos, me lo pasé estupendamente. Mi veredicto? Repetiría...
Además este finde he estado en Benidorm en un encuentro provincial de voluntariado. Un hotelazo de Lujo (el Bali, q no sabia que era el más alto de Europa) y una gente que mereció la pena conocer. Aunque no puedan leer esto, que Vane, Salva, Majo, Juanfran (eres un crack tio!), Alejandro, Germán y Rafa sepan que han sido cojonudos compañeros de viaje. Sois los mejores muchachos. Gracias (no me olvido de Mariano Machine, pero todos ya sabemos como es...).
En suma y a grandes rasgos, esto ha sido mi vida últimamente. Espero que no os hayáis cansado leyendo este vómito inacabale de acontecimientos y espero poder volver a daros noticias en breve.
Escuchad el Hombre de Hielo, de Söber.
Hasta más ver, Hermanitos...
PD: Aunque conocéis mi sobrado odio hacia el madridismo, No pienso dejar pasar la ocasión condenar lo acontecido en el Bernabéu. La gente quiere vivir tranquila, y no tener que mirar bajo sus asientos o a su alrededor allá donde van, ya sea a la compra, al fútbol o a su propio hogar. Hoy más que nunca y con voz alta,
NO AL TERRORISMO
miércoles, noviembre 03, 2004
3 - XI - 2004
Hola amigos...
Bueno, muchas cosas me estan pasando últimamente. Como ya sabréis la gran mayoría, la más relevante es que estoy pensando si seguir con la carrera de Psicología. Gracias a los señoritos estúpidos de los Psiquiatras (aunque esta claro que no hay que generalizar) si no hago el PIR cuando acabe la carrera no podre ejercer, lo cual es casi imposible teniendo en cuenta que previamente hay que superar un examen al que solo puedes optar por la media de carrera (casi quedo descartado en el primer año) y cada año solo salen 80 plazas para toda España. En fin, qué se le va a hacer... De momento solo estoy pensando qué hacer, pero la verdad que de decidir que tiro la toalla me decpcionaría de verdad, no solo porque creo que jamas me había rendido hasta ahora, sino porque me frustra saber que, a pesar de que la mayoría de gente que conozco no acabará trabajndo de lo que quiere, al menos ellos pueden optar libremente a ese trabajo. Yo no. No deja de tener, en cualquier caso, cierta ironía que la gran mayoría de señoritos que me impiden acceder a lo que me gusta se dediquen precisamente a lo que me gustaría dedicarme. En fin, la gente sabe mi email, y en la página de Seyo me podéis dejar comentarios sobre qué os parece, qué haríais o qué dejaríais de hacer.
Bueno, además desde hace poco se supone que he vuelto a tener Internet, pero no acaba de funcionar demasiado bien, lo cual es una putada ahora que me había hecho ilusiones. Esta semana llamaré y amenazaré con pasarme a ONO si no me dan soluciones. Veréis qué pronto los espabilo. Jejeje...
Además estoy contento por haber recuperado la confianza con una gran amiga. Creo que las cosas son ya como antes y espero que sigan así para siempre. Y a otra amiga que jamás leera esto pero cuya identidad no puedo revelar, quisiera decirle que no soy su amigo, soy como su hermano y nunca jamás la abandonaré, pase lo que pase, contra viento y marea.
Y por último (aunque sé que esto disgustara a parte de la gente que lee esto) quiero agradecerle al equipo de mis amores que juegue como lo hace, porque se sale, me enamora, me pone de mejor humor y, sobre todo, me devuelve la ilusión. Sé que algunos pensaréis que eso es mentira, que eso no puede darlo un club de futbol, tu equipo. No sé si a los demas les pasará lo mismo o no. A mi desde luego, sí. Para mí el Barça es como lo que decian en el anuncio del Atleti: Aunque en ocasiones me cueste la salud (como ayer con los nervios que pasé contra el Milan, dolor de estómago incluido hasta que apareció ese artista en forma de futbolista llamado Ronaldinho Gaucho), sé que siempre, tarde o temprano, responde. Es entonces cuando me da la vida.
Nada más. Sed todo lo felices que podáis y sacadle toda la belleza a este mundo, que aunque en ocasiones no la veamos, esta ahí y es infinita. Escuchad Miss Sarajevo, preciosa canción de U2 y Lucciano Pavarotti.
Hasta más ver, hermanitos...
Hola amigos...
Bueno, muchas cosas me estan pasando últimamente. Como ya sabréis la gran mayoría, la más relevante es que estoy pensando si seguir con la carrera de Psicología. Gracias a los señoritos estúpidos de los Psiquiatras (aunque esta claro que no hay que generalizar) si no hago el PIR cuando acabe la carrera no podre ejercer, lo cual es casi imposible teniendo en cuenta que previamente hay que superar un examen al que solo puedes optar por la media de carrera (casi quedo descartado en el primer año) y cada año solo salen 80 plazas para toda España. En fin, qué se le va a hacer... De momento solo estoy pensando qué hacer, pero la verdad que de decidir que tiro la toalla me decpcionaría de verdad, no solo porque creo que jamas me había rendido hasta ahora, sino porque me frustra saber que, a pesar de que la mayoría de gente que conozco no acabará trabajndo de lo que quiere, al menos ellos pueden optar libremente a ese trabajo. Yo no. No deja de tener, en cualquier caso, cierta ironía que la gran mayoría de señoritos que me impiden acceder a lo que me gusta se dediquen precisamente a lo que me gustaría dedicarme. En fin, la gente sabe mi email, y en la página de Seyo me podéis dejar comentarios sobre qué os parece, qué haríais o qué dejaríais de hacer.
Bueno, además desde hace poco se supone que he vuelto a tener Internet, pero no acaba de funcionar demasiado bien, lo cual es una putada ahora que me había hecho ilusiones. Esta semana llamaré y amenazaré con pasarme a ONO si no me dan soluciones. Veréis qué pronto los espabilo. Jejeje...
Además estoy contento por haber recuperado la confianza con una gran amiga. Creo que las cosas son ya como antes y espero que sigan así para siempre. Y a otra amiga que jamás leera esto pero cuya identidad no puedo revelar, quisiera decirle que no soy su amigo, soy como su hermano y nunca jamás la abandonaré, pase lo que pase, contra viento y marea.
Y por último (aunque sé que esto disgustara a parte de la gente que lee esto) quiero agradecerle al equipo de mis amores que juegue como lo hace, porque se sale, me enamora, me pone de mejor humor y, sobre todo, me devuelve la ilusión. Sé que algunos pensaréis que eso es mentira, que eso no puede darlo un club de futbol, tu equipo. No sé si a los demas les pasará lo mismo o no. A mi desde luego, sí. Para mí el Barça es como lo que decian en el anuncio del Atleti: Aunque en ocasiones me cueste la salud (como ayer con los nervios que pasé contra el Milan, dolor de estómago incluido hasta que apareció ese artista en forma de futbolista llamado Ronaldinho Gaucho), sé que siempre, tarde o temprano, responde. Es entonces cuando me da la vida.
Nada más. Sed todo lo felices que podáis y sacadle toda la belleza a este mundo, que aunque en ocasiones no la veamos, esta ahí y es infinita. Escuchad Miss Sarajevo, preciosa canción de U2 y Lucciano Pavarotti.
Hasta más ver, hermanitos...
viernes, octubre 29, 2004
29 - X - 2004
Bueno, vuelvo esta tarde a Gandía querida gente. Este es un post bastante estúpido pero que no quería dejar pasar.En primer lugar felicitar a mi buen amigo Seyo por su éxito en el examen práctico y dar el pésame a la aseguradora que se encargue de su medio de locomoción (sabes que es coña, me alegro mogollon, mi más sincera enhorabuena).
Por otra parte, parece ser que cabe la muy seria posibilidad de que esta tarde vuelva a tener internet. Parece ser que Timofónica me habría dado de alta en el rdsi el sábado pasado y que esta tarde sería llegar, conectar el cable telefónico y al cyberespacio de nuevo. En fin, que hasta nuevo aviso, aun esta por confirmar.
Bueno, pues hasta que llegue yo esta tarde (joder, me siento hasta importante) escuchad Van a rodar cabezas, de mis chicos predilectos, Mägo de Oz.
Hasta más ver, hermanitos...
Bueno, vuelvo esta tarde a Gandía querida gente. Este es un post bastante estúpido pero que no quería dejar pasar.En primer lugar felicitar a mi buen amigo Seyo por su éxito en el examen práctico y dar el pésame a la aseguradora que se encargue de su medio de locomoción (sabes que es coña, me alegro mogollon, mi más sincera enhorabuena).
Por otra parte, parece ser que cabe la muy seria posibilidad de que esta tarde vuelva a tener internet. Parece ser que Timofónica me habría dado de alta en el rdsi el sábado pasado y que esta tarde sería llegar, conectar el cable telefónico y al cyberespacio de nuevo. En fin, que hasta nuevo aviso, aun esta por confirmar.
Bueno, pues hasta que llegue yo esta tarde (joder, me siento hasta importante) escuchad Van a rodar cabezas, de mis chicos predilectos, Mägo de Oz.
Hasta más ver, hermanitos...
lunes, octubre 25, 2004
25 - X - 2004
Esto sí que es ya, sin ninguna duda, el Retorno del Charisteas...
Bueno, ha pasado otro fin de semana. Y este ha estado muy bien. A pesar de que me tuve que volver a mitad de semana porque estaba enfermo, este fin de semana ha estado muy bien. Empezó el sabado por la mañana con el partido de futbol (un derby mayor que el Madrid - Barça) que nos enfrentó a Bonilla y a mí contra Mike, "Ronaldinho" Oscar y "Adriano" Jose. Como no podía ser menos, mi compadre y yo salimos victoriosos (uno de mis 15 tantos de aquella mañana fue memorable). Por la tarde quedé un ratillo con mi pisha Isra y con Víctor (aunque nunca leerá esto, que sepa que soy como la hinchada del Liverpool: You'll Never Walk Alone). No obstante, el sábado por la tarde quedé con una persona con la que, en principio, esperaba arreglar las cosas. No solo lo conseguí, sino que además creo que lo hice con nota. Cuando algo es ( o ha sido, durante un tiempo, bonito) no vale la pena acabarlo mal. Con esa idea iba y con esa idea salí. Las cosas van a ir a mejor a partir de ahora (salvo, desgraciadamente, el Valencia, que parece que está de super bajón desde hace unos dias). Por la noche hubo fiesta salvaje, de esas memorables que se recuerdan en los anuarios de las grandes juergas de los colegas (merced a algunas cosas de aquella noche como mi acrobática (y milagrosa) caida en pie desde la barra de torero torero, así como el posterior rescate desde arriba pillandome de los sobacos de mi por esa noche guardaespaldas "Adriano" Jose. Y despues llegó el domingo en la que volvió la rutina (vine a Valencia, limpié a mi Hamster Bobo y mi querido Barça volvió a arrasar con su letal sociedad Ronaldinho - Eto'o.
Bueno, eso es lo que dio el fin de semana. Como ya le dije a la persona con la que hable el sabado, me encuentro en un momento de mi vida óptimo, en la que creo que todo me va más o menos bien sin quejarme. Me encuentro en la cresta de la ola, y espero tardar en bajar. Esta semana escuchad Thunderbirds are go, posiblemente la única canción buena de la (para mí) gran decepción musical de la temporada, los Busted.
Hasta más ver, Hermanitos...
PD: No et preocupes xicon, sigues fort i aguanta el tiró, que jo sé que tú pots. I ja saps que, pa lo que vullgues, sempre tindras al incombustible Charisteas al teu costat.
Esto sí que es ya, sin ninguna duda, el Retorno del Charisteas...
Bueno, ha pasado otro fin de semana. Y este ha estado muy bien. A pesar de que me tuve que volver a mitad de semana porque estaba enfermo, este fin de semana ha estado muy bien. Empezó el sabado por la mañana con el partido de futbol (un derby mayor que el Madrid - Barça) que nos enfrentó a Bonilla y a mí contra Mike, "Ronaldinho" Oscar y "Adriano" Jose. Como no podía ser menos, mi compadre y yo salimos victoriosos (uno de mis 15 tantos de aquella mañana fue memorable). Por la tarde quedé un ratillo con mi pisha Isra y con Víctor (aunque nunca leerá esto, que sepa que soy como la hinchada del Liverpool: You'll Never Walk Alone). No obstante, el sábado por la tarde quedé con una persona con la que, en principio, esperaba arreglar las cosas. No solo lo conseguí, sino que además creo que lo hice con nota. Cuando algo es ( o ha sido, durante un tiempo, bonito) no vale la pena acabarlo mal. Con esa idea iba y con esa idea salí. Las cosas van a ir a mejor a partir de ahora (salvo, desgraciadamente, el Valencia, que parece que está de super bajón desde hace unos dias). Por la noche hubo fiesta salvaje, de esas memorables que se recuerdan en los anuarios de las grandes juergas de los colegas (merced a algunas cosas de aquella noche como mi acrobática (y milagrosa) caida en pie desde la barra de torero torero, así como el posterior rescate desde arriba pillandome de los sobacos de mi por esa noche guardaespaldas "Adriano" Jose. Y despues llegó el domingo en la que volvió la rutina (vine a Valencia, limpié a mi Hamster Bobo y mi querido Barça volvió a arrasar con su letal sociedad Ronaldinho - Eto'o.
Bueno, eso es lo que dio el fin de semana. Como ya le dije a la persona con la que hable el sabado, me encuentro en un momento de mi vida óptimo, en la que creo que todo me va más o menos bien sin quejarme. Me encuentro en la cresta de la ola, y espero tardar en bajar. Esta semana escuchad Thunderbirds are go, posiblemente la única canción buena de la (para mí) gran decepción musical de la temporada, los Busted.
Hasta más ver, Hermanitos...
PD: No et preocupes xicon, sigues fort i aguanta el tiró, que jo sé que tú pots. I ja saps que, pa lo que vullgues, sempre tindras al incombustible Charisteas al teu costat.
martes, octubre 05, 2004
5 - X - 2004
Bueno bueno, vaya vueltas da la vida...
He vuelto. Largo tiempo ha acaecido desde mi última visita por estos lares. Despues de un verano extraño, vuelve la vida en la capital y las clases, a pesar de que me gustaría que no hubiesen llegado nunca.
Lo de verano extraño es porque, como casi todos sabréis, me lo he pasado muy bien (Dany, como podréis ver, tiene muchos detalles de mis aventuras). No obstante, el ambiente en casa ha estado enrarecido (sobre todo merced de la enfermedad de mi abuela a quien aprovecho para mandar un beso aunque sé que jamas vera esto) y las cuatro que me quedaron del año pasado en la universidad acabaron de colmar el vaso. No obstante, estoy contento con como me esta yendo el año, creo que es de los mejores que he tenido.
Las palabras me salen solas y atolondradas, así que conforme salgan, iré diciendo. Creo que ha llegado momento de plantearme ciertas cosas. Durante un tiempo pensé que no sabía lo que le pasaba a Seyo, que estaba muy raro y no sabía el motivo. Ahora, aunque sé que no ha sido por mi culpa solo, me he dado cuenta que ser amigo de alguien significa estar a su lado aunque sus aficiones y las tuyas no siempre coincidan, y debería haberme dado cuenta antes, pero así salen las cosas. Lo siento si te he fallado en algun momento tio, a partir de ahora miraré más por nosotros, es una promesa.
Por otra parte en cuánto a Paula, he sido bastante duro durante mucho tiempo con ella. A pesar de que no hemos hablado directamente (a pesar de que hoy por la tarde viene a mi piso) he visto un cambio en su actitud hacia mi, lo cual me hizo reflexionar y hacer, de nuevo, examen de conciencia. Aunque las cosas hayan ido mal hay una historia detrás de todos y cada uno de nosotros, y esa historia suele ser generalmente más bonita cuando es de dos personas juntas. Así que creo que ha llegado el momento de dejar los ataques (a pesar del daño producido) y empezar desde cero de nuevo.
Y en cuanto a mis colegas en general qué deciros.... A toda la mafia de Madrid que nunca cambieis y que sigais así (sobre todo a mi trio calavera por defecto, Cris, Ruba y en especial a Sir Roberto, por ser como es).
A mis, por encima de compañeros, amigos de CRJ, porque me alegran la vida cada fin de semana siendo como son, y como no quiero dejarme a nadie no os pondre uno por uno, pero no cambieis.
A toda mi mafia más allegada (Michael, Bonilla, Seyo, "Machote" Jose y Oscar) decirles que el Iluminatti (o como coño se escriba) aun y siendo hereje les agradece su presencia siempre, sobre todo en el espectacular concierto de Mägo de Oz, el mejor de mi vida sin duda alguna.
Por otra parte, gracias tambien a David (por descubrirme a Melendi y por aguantarme), a K (porque sus mensajes, su sentido del humor y su presencia son lo mejor), a Millet (por instruirme en el noble arte de los Violadores del Verso con Un Gran Plan), a Chec's (porque siempre me saca una risa, cosa complicada), a Roberto (porque es un tio muy noble y leal) a David Díez (porque nuestros coloquios de fútbol no tienen rival, deberiamos estar en la radio tio), a Inés, Tamy y Sandra (por despertarme la pasión por Fernando Alonso y Melendi a partes iguales y por ser cojonudas)... pero sobre todo a una persona en concreto: gracias a Dany (em vaig enterar de la teua visita furtiva al meu messenger que la policia no és tonta nano...jejeje. Gracies per tot tio, saps que sempre seré el teu Charisteas i que quan vullgues podem quedar pa vore com perd el Madrid o pa cantarmos un Retratito. El retratitoooo, lo llevo en mi carteraaaaaa...)
Una vez dicho lo dicho, espero pasar más habitualmente por aquí y deciros que escuchéis (Dany llorará cuando vea que YO recomiendo esto) Puta, de Extremoduro.
Hasta más ver, Hermanitos...
Bueno bueno, vaya vueltas da la vida...
He vuelto. Largo tiempo ha acaecido desde mi última visita por estos lares. Despues de un verano extraño, vuelve la vida en la capital y las clases, a pesar de que me gustaría que no hubiesen llegado nunca.
Lo de verano extraño es porque, como casi todos sabréis, me lo he pasado muy bien (Dany, como podréis ver, tiene muchos detalles de mis aventuras). No obstante, el ambiente en casa ha estado enrarecido (sobre todo merced de la enfermedad de mi abuela a quien aprovecho para mandar un beso aunque sé que jamas vera esto) y las cuatro que me quedaron del año pasado en la universidad acabaron de colmar el vaso. No obstante, estoy contento con como me esta yendo el año, creo que es de los mejores que he tenido.
Las palabras me salen solas y atolondradas, así que conforme salgan, iré diciendo. Creo que ha llegado momento de plantearme ciertas cosas. Durante un tiempo pensé que no sabía lo que le pasaba a Seyo, que estaba muy raro y no sabía el motivo. Ahora, aunque sé que no ha sido por mi culpa solo, me he dado cuenta que ser amigo de alguien significa estar a su lado aunque sus aficiones y las tuyas no siempre coincidan, y debería haberme dado cuenta antes, pero así salen las cosas. Lo siento si te he fallado en algun momento tio, a partir de ahora miraré más por nosotros, es una promesa.
Por otra parte en cuánto a Paula, he sido bastante duro durante mucho tiempo con ella. A pesar de que no hemos hablado directamente (a pesar de que hoy por la tarde viene a mi piso) he visto un cambio en su actitud hacia mi, lo cual me hizo reflexionar y hacer, de nuevo, examen de conciencia. Aunque las cosas hayan ido mal hay una historia detrás de todos y cada uno de nosotros, y esa historia suele ser generalmente más bonita cuando es de dos personas juntas. Así que creo que ha llegado el momento de dejar los ataques (a pesar del daño producido) y empezar desde cero de nuevo.
Y en cuanto a mis colegas en general qué deciros.... A toda la mafia de Madrid que nunca cambieis y que sigais así (sobre todo a mi trio calavera por defecto, Cris, Ruba y en especial a Sir Roberto, por ser como es).
A mis, por encima de compañeros, amigos de CRJ, porque me alegran la vida cada fin de semana siendo como son, y como no quiero dejarme a nadie no os pondre uno por uno, pero no cambieis.
A toda mi mafia más allegada (Michael, Bonilla, Seyo, "Machote" Jose y Oscar) decirles que el Iluminatti (o como coño se escriba) aun y siendo hereje les agradece su presencia siempre, sobre todo en el espectacular concierto de Mägo de Oz, el mejor de mi vida sin duda alguna.
Por otra parte, gracias tambien a David (por descubrirme a Melendi y por aguantarme), a K (porque sus mensajes, su sentido del humor y su presencia son lo mejor), a Millet (por instruirme en el noble arte de los Violadores del Verso con Un Gran Plan), a Chec's (porque siempre me saca una risa, cosa complicada), a Roberto (porque es un tio muy noble y leal) a David Díez (porque nuestros coloquios de fútbol no tienen rival, deberiamos estar en la radio tio), a Inés, Tamy y Sandra (por despertarme la pasión por Fernando Alonso y Melendi a partes iguales y por ser cojonudas)... pero sobre todo a una persona en concreto: gracias a Dany (em vaig enterar de la teua visita furtiva al meu messenger que la policia no és tonta nano...jejeje. Gracies per tot tio, saps que sempre seré el teu Charisteas i que quan vullgues podem quedar pa vore com perd el Madrid o pa cantarmos un Retratito. El retratitoooo, lo llevo en mi carteraaaaaa...)
Una vez dicho lo dicho, espero pasar más habitualmente por aquí y deciros que escuchéis (Dany llorará cuando vea que YO recomiendo esto) Puta, de Extremoduro.
Hasta más ver, Hermanitos...
jueves, julio 22, 2004
22 - VII - 2004
Bueno bueno... muchas novedades en el tintero hoy...
Lo primero y principal, es que desgraciadamente para vosotros (sí, ya sé que es duro, incluso algunos lloraréis, pero lo superaréis) ya soy un año más viejo. Sí señoras y señores, ya tengo 19 añitos. Qué se le va a hacer...
Por otra parte tambien he de decir que se han solucionado buena parte de mis problemas informáticos. Mis padres (esto no lo tengo muy claro) me han regalado un portátil, así que mi triunfante regreso de cyber - ultratumba es ya solo cuestión de cuanto tarden en darme de alta en ONO. He de decir ademas que el resto de regalos de mi cumpleaños tambien me gustaron muchísimo, y aunque todos son buenos me quedo con dos especialmente: La camiseta del Barça de la temporada 2004 - 2005 y El Código Da Vinci, al que estoy enganchado y que voy a ponerme a leer en cuanto acabe de escribir esto. Gracias por todo chicos (y chicas).
Y ahora viene la parte que más suelo repetir en mis blog's: la "crucifixión" de gente.
Realmente esta vez es más jodido de lo normal. Esta vez la crucificada es una chica, y aquellos que me conozcáis más o menos bien, sabréis de quien se trata.
No voy a esconderte que durante algun tiempo del mes pasado llegué a desear que lo nuestro se solucionara y pudiesemos convertirnos en lo que yo tanto tiempo había deseado. Pero no es la forma elegida un modo correcto de hacer las cosas. No puedes decirle a alguien que sientes algo por él para luego no dar señales de vida en un mes y medio y pretender que siga como un perrito meneando la cola y esperando. Más aun cuando despues de ese mes y medio sin dar señales de vida (en los que, por cierto, no te excuses en los exámenes; yo tambien tenía, pero una hora de una tarde o de una maana se saca de donde sea, más aun cuando te dije el día que quieras a la hora que quieras hablamos) reapareces como casi siempre: con bordería, y además, cómo no, echándome las culpas de todo. Ya es bastante humillante tener que tragar todo eso. Pero como ya estoy bastante humillado de por sí, tragué. Y te dije "hablamos en la playa despues". Y tu respuesta fue "vale". Y despues en la playa te dije "¿Hablamos ahora o despues?". Y me dijiste "despues". Y esperé. Y lo último que me dijiste esa noche fué "Adios, me voy". Irónicamente no sabías cuanta verdad estabas echando en esa frase. Despues de la radiografía de los hechos me voy a referir a ti por última vez hasta que pueda evitarlo: Duele querer a alguien y no ser correspondido, y duele más que esa persona te dé esperanzas que despues, más tarde o más temprano resultaran ser falsas; pero sin lugar a dudas, lo que más duele de todo es que alguien declare ser tu mejor amiga y que despues juegue contigo, tal y como has hecho tú conmigo. Ahora mismo estoy muy jodido, tremendamente jodido por el asunto, y nadie más que yo lo sabe, porque eso es algo que quiero llevar por dentro. Los que siempre han sido mis amigos me advirtieron, pero yo no quise escucharles y ahora así he acabado. Siento que todo haya tenido que acabar asi, pero a diferencia de otras veces, no lo siento por nosotros, lo siento por mi, porque una vez más no escarmiento. Eso sí, quizas esta vez sea diferente. Hay un dicho que suele decir "No cierres una puerta sin dejar abierta otra". A mi me va a costar lo mio, porque ironicamente quien siempre ha tachado a los tios de cabrones, deberia ver 1º como lo esta pasando el tio de mal y 2º como se ha portado ella; pero a lo que voy es a que espero que te hayas dejado una puerta abierta. Porque la mia se te ha cerrado. Y para siempre.
ADIOS
En fin, tras lo dicho, espero poder volver a tener Internet en breve para daros noticias de mi paradero. Un beso a todos y especialmente a mis cyber amigas Maya y Elena, a las que hace mucho que no veo. Un beso guapísimas. Escuchad (gracias a Seyo por la inclusión en el último Cd de este tema) El Sol no Regresa, de La Quinta Estación, uno de los muchos temas que me han ayudado a ver la verdad.
Me despido de forma indeterminada con una frase que casi podría patentar comopropia, aunque Dios (y Malcolm McDowell) saben que no es cierto...
Hasta más ver, Hermanitos...
Bueno bueno... muchas novedades en el tintero hoy...
Lo primero y principal, es que desgraciadamente para vosotros (sí, ya sé que es duro, incluso algunos lloraréis, pero lo superaréis) ya soy un año más viejo. Sí señoras y señores, ya tengo 19 añitos. Qué se le va a hacer...
Por otra parte tambien he de decir que se han solucionado buena parte de mis problemas informáticos. Mis padres (esto no lo tengo muy claro) me han regalado un portátil, así que mi triunfante regreso de cyber - ultratumba es ya solo cuestión de cuanto tarden en darme de alta en ONO. He de decir ademas que el resto de regalos de mi cumpleaños tambien me gustaron muchísimo, y aunque todos son buenos me quedo con dos especialmente: La camiseta del Barça de la temporada 2004 - 2005 y El Código Da Vinci, al que estoy enganchado y que voy a ponerme a leer en cuanto acabe de escribir esto. Gracias por todo chicos (y chicas).
Y ahora viene la parte que más suelo repetir en mis blog's: la "crucifixión" de gente.
Realmente esta vez es más jodido de lo normal. Esta vez la crucificada es una chica, y aquellos que me conozcáis más o menos bien, sabréis de quien se trata.
No voy a esconderte que durante algun tiempo del mes pasado llegué a desear que lo nuestro se solucionara y pudiesemos convertirnos en lo que yo tanto tiempo había deseado. Pero no es la forma elegida un modo correcto de hacer las cosas. No puedes decirle a alguien que sientes algo por él para luego no dar señales de vida en un mes y medio y pretender que siga como un perrito meneando la cola y esperando. Más aun cuando despues de ese mes y medio sin dar señales de vida (en los que, por cierto, no te excuses en los exámenes; yo tambien tenía, pero una hora de una tarde o de una maana se saca de donde sea, más aun cuando te dije el día que quieras a la hora que quieras hablamos) reapareces como casi siempre: con bordería, y además, cómo no, echándome las culpas de todo. Ya es bastante humillante tener que tragar todo eso. Pero como ya estoy bastante humillado de por sí, tragué. Y te dije "hablamos en la playa despues". Y tu respuesta fue "vale". Y despues en la playa te dije "¿Hablamos ahora o despues?". Y me dijiste "despues". Y esperé. Y lo último que me dijiste esa noche fué "Adios, me voy". Irónicamente no sabías cuanta verdad estabas echando en esa frase. Despues de la radiografía de los hechos me voy a referir a ti por última vez hasta que pueda evitarlo: Duele querer a alguien y no ser correspondido, y duele más que esa persona te dé esperanzas que despues, más tarde o más temprano resultaran ser falsas; pero sin lugar a dudas, lo que más duele de todo es que alguien declare ser tu mejor amiga y que despues juegue contigo, tal y como has hecho tú conmigo. Ahora mismo estoy muy jodido, tremendamente jodido por el asunto, y nadie más que yo lo sabe, porque eso es algo que quiero llevar por dentro. Los que siempre han sido mis amigos me advirtieron, pero yo no quise escucharles y ahora así he acabado. Siento que todo haya tenido que acabar asi, pero a diferencia de otras veces, no lo siento por nosotros, lo siento por mi, porque una vez más no escarmiento. Eso sí, quizas esta vez sea diferente. Hay un dicho que suele decir "No cierres una puerta sin dejar abierta otra". A mi me va a costar lo mio, porque ironicamente quien siempre ha tachado a los tios de cabrones, deberia ver 1º como lo esta pasando el tio de mal y 2º como se ha portado ella; pero a lo que voy es a que espero que te hayas dejado una puerta abierta. Porque la mia se te ha cerrado. Y para siempre.
ADIOS
En fin, tras lo dicho, espero poder volver a tener Internet en breve para daros noticias de mi paradero. Un beso a todos y especialmente a mis cyber amigas Maya y Elena, a las que hace mucho que no veo. Un beso guapísimas. Escuchad (gracias a Seyo por la inclusión en el último Cd de este tema) El Sol no Regresa, de La Quinta Estación, uno de los muchos temas que me han ayudado a ver la verdad.
Me despido de forma indeterminada con una frase que casi podría patentar comopropia, aunque Dios (y Malcolm McDowell) saben que no es cierto...
Hasta más ver, Hermanitos...
lunes, junio 21, 2004
Qué agobiante es esto...
En fin, despues de otro nuevo descalabro internacional de la selección a cargo de mi "querido" Iñaki Sáez, la vida es aun mucho más dura si la junto con los exámenes. Solo me consuelo pensando que en un par de semanas se acabo todo hasta septiembre (o eso creo, merced de una nueva intervención de Papá. Bueno esto es un post fugaz, pero intentaré volver más asiduamente para contaros mis aventuras y desventuras. Escuchad Hasta que el cuerpo aguante, de los incombustibles Mägo de Oz.
Hasta más ver, Hermanitos...
En fin, despues de otro nuevo descalabro internacional de la selección a cargo de mi "querido" Iñaki Sáez, la vida es aun mucho más dura si la junto con los exámenes. Solo me consuelo pensando que en un par de semanas se acabo todo hasta septiembre (o eso creo, merced de una nueva intervención de Papá. Bueno esto es un post fugaz, pero intentaré volver más asiduamente para contaros mis aventuras y desventuras. Escuchad Hasta que el cuerpo aguante, de los incombustibles Mägo de Oz.
Hasta más ver, Hermanitos...
jueves, junio 17, 2004
17 - VI - 2004
Espero que estos largos parones finalicen en breve...
He vuelto hermanitos. Muchas son las cosas que debería contaros, tales como que creo que los exámenes me estan yendo bien, que me he hecho un cambio de look bastante considerable (mi padre me ha llamado el último mohicano, pero prefiero decir que me parezco a Yeste), noticias en mi vida sentimental... Desgraciadamente hay poco tiempo para ello. No obstante os dire que deseo terminar los exámenes para estar con la gente que realmente me importa, que me cago en los griegos (no merecieron empatar!) y que tengo unas ganas locas de tener el portátil (si es que finalmente llega) para que no tenga que tener que volver a soportar estos parones.
Bueno mis hermanitos, dentro de poco escribiré más extensamente, cuando acabe exámenes, que será cuando me vuelva a coger por banda el Conde de Montecristo, cuando me embarque en mi libro, cuando me pegue una fiesta con Dany (y si quiere apuntarse alguien más de la mafia que lo diga) de no dormir "hasta que despunte" el sol, y un largo etcétera que me gustaría contaros. Sed felices y no penseis demasiado, que destruye neuronas (irónico que sea yo quien diga no penseis demasiado...)
Hace tiempo la recomendo Seyo, pero la canción que os recomiendo hoy es el remix de Stars, de Roxette. Hasta más ver, hermanitos...
Espero que estos largos parones finalicen en breve...
He vuelto hermanitos. Muchas son las cosas que debería contaros, tales como que creo que los exámenes me estan yendo bien, que me he hecho un cambio de look bastante considerable (mi padre me ha llamado el último mohicano, pero prefiero decir que me parezco a Yeste), noticias en mi vida sentimental... Desgraciadamente hay poco tiempo para ello. No obstante os dire que deseo terminar los exámenes para estar con la gente que realmente me importa, que me cago en los griegos (no merecieron empatar!) y que tengo unas ganas locas de tener el portátil (si es que finalmente llega) para que no tenga que tener que volver a soportar estos parones.
Bueno mis hermanitos, dentro de poco escribiré más extensamente, cuando acabe exámenes, que será cuando me vuelva a coger por banda el Conde de Montecristo, cuando me embarque en mi libro, cuando me pegue una fiesta con Dany (y si quiere apuntarse alguien más de la mafia que lo diga) de no dormir "hasta que despunte" el sol, y un largo etcétera que me gustaría contaros. Sed felices y no penseis demasiado, que destruye neuronas (irónico que sea yo quien diga no penseis demasiado...)
Hace tiempo la recomendo Seyo, pero la canción que os recomiendo hoy es el remix de Stars, de Roxette. Hasta más ver, hermanitos...
jueves, mayo 27, 2004
27 - V - 2004
Bueno, despues de otra de mis lagunas presenciales, vuelvo a vosotros queridos hermanitos. Es muy jodido el tener que entrar a Internet por una fuente ajena despues de quedarme sin mi propia linea; qué cierto es que no se valora aquello que se tiene hasta que no se pierde...
Bueno parece que las cosas cada vez se ponen más extrañas. Será porque voy madurando poco a poco, aunque bendigo a Fito cuando dijo en su canción que "despues de mucho tiempo aprendí que hay cosas que es mejor no aprender"... En fin, todo parece cambiar, curiosamente (¿O no?), con la venida de los exámenes. Se acerca casi casi el final de un año y es momento de hacer balance. He de dar las gracias a Dany (Mi mister, mi muy querido mister,lo conseguimos:año en blanco), que ha vuelto a sacarme ese buen rollo que me caracterizaba y que creía haber perdido. Despues a toda mi pandilla, los Kane, Seol, Bonilla, el "Animal" (es coña Jose)... por hacermelo pasar tan bien en esas noches de juerga que nos damos. Por otra parte, no quiero dejar de "repartir" a cada uno lo que se merece: a una persona que si lo piensa sabrá quién es, he de decirle que creo que ha sido bastante oportunista conmigo y que creo que no me ha correspondido con la misma forma que como yo la he tratado; y como siempre mención especial a Papá, que sé que estará ahí para "animarme" durante la semana de examenes. Pues nada fiera, dale duro y a ver si estas vez te superas y consigues desmoralizarme aun más de lo que sueles hacerlo, solo espero poder devolverte el golpe.
En fin, no puedo estar aqui mucho más rato (cosas de la facultad) así que espero que sepais que os valoro mucho (y lo sabeis) y que siempre os llevo en mi memoria. Escuchad "Left Outside Alone", una buena canción de mi siempre querida Anastacia que en estos tiempos raros anima bastante. Por lo menos, a mi.
Hasta más ver, hermanitos...
Bueno, despues de otra de mis lagunas presenciales, vuelvo a vosotros queridos hermanitos. Es muy jodido el tener que entrar a Internet por una fuente ajena despues de quedarme sin mi propia linea; qué cierto es que no se valora aquello que se tiene hasta que no se pierde...
Bueno parece que las cosas cada vez se ponen más extrañas. Será porque voy madurando poco a poco, aunque bendigo a Fito cuando dijo en su canción que "despues de mucho tiempo aprendí que hay cosas que es mejor no aprender"... En fin, todo parece cambiar, curiosamente (¿O no?), con la venida de los exámenes. Se acerca casi casi el final de un año y es momento de hacer balance. He de dar las gracias a Dany (Mi mister, mi muy querido mister,lo conseguimos:año en blanco), que ha vuelto a sacarme ese buen rollo que me caracterizaba y que creía haber perdido. Despues a toda mi pandilla, los Kane, Seol, Bonilla, el "Animal" (es coña Jose)... por hacermelo pasar tan bien en esas noches de juerga que nos damos. Por otra parte, no quiero dejar de "repartir" a cada uno lo que se merece: a una persona que si lo piensa sabrá quién es, he de decirle que creo que ha sido bastante oportunista conmigo y que creo que no me ha correspondido con la misma forma que como yo la he tratado; y como siempre mención especial a Papá, que sé que estará ahí para "animarme" durante la semana de examenes. Pues nada fiera, dale duro y a ver si estas vez te superas y consigues desmoralizarme aun más de lo que sueles hacerlo, solo espero poder devolverte el golpe.
En fin, no puedo estar aqui mucho más rato (cosas de la facultad) así que espero que sepais que os valoro mucho (y lo sabeis) y que siempre os llevo en mi memoria. Escuchad "Left Outside Alone", una buena canción de mi siempre querida Anastacia que en estos tiempos raros anima bastante. Por lo menos, a mi.
Hasta más ver, hermanitos...